2
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
45
Okunma
Gittin
ama kapı hala
senin sesini biliyor.
Masada iki bardak var,
biri boş.
İkisi de boş aslında.
Seni beklemek bu mudur:
her sesi ayak sesi sanmak,
her sessizlikte yanılmak?
Uzak,
ne demek bilmiyorum artık
sen yakınken de uzaktın.
Bir mektup yazdım,
gönderemedim.
İçinde ne yazdığımı da unuttum.
Ama parmakların hatırlıyor eller.
Seni düşünürken
çay soğuyor
bu kadar somut,
bu kadar acı.
Neredesin?
Sormuyorum artık.
Nerede olursan ol
orada da hasretim sana.
Zamanın içinde
bir yer var,
hâlâ seninle dolu.
Ben oraya gidiyorum bazen
kimseye söylemeden.
Dön,
demiyorum.
Sadece bir kez daha
var ol
ki ben de bileyim
gerçektim.
Yahya Doğan
5.0
100% (3)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz