Ben hep iyi niyetimden kaybettim,
Bunca sene sustumda ne oldu?
Olan sağlığıma oldu, sustukça sağlığım bozuldu.
Düğümlendi dilde her bir düşünce.

Hastalık kapını çaldı sessizce,
Canın can evinden vuruldu artık
Sustum da ne oldu? Bak işte sonuç;
Elde kalan hüzün, yürekte bir güç.

İyilik yapmak mı, yoksa bu bir suç?
Hesaplar mahşere kuruldu artık.
​Daha fazla susup yakma özünü,
Önce kendin için söyle sözünü.

Kurut artık kirpiğinin izini,
O ağır prangalar kırıldı artık.
​Haykırsam da artık geri gelmiyor,
Elden giden sağlık geri dönmüyor.

Giden o günleri kimse vermiyor,
Eskisi gibi bir dünya yok artık.
​Tecrübe dediler acı kayba da,
Sustun, tek başına kaldın kavgada.

Fırtına koparken ıssız adada,
Uzanacak bir el, bir güç yok artık.
​Gözlerin yaş dolsa ne fark eder ki?
Gönül bir kez soldu, bitti keder ki...

Anlaşılmak, sevilmek tek dertti belki,
O saf beklentiden bir iz yok artık.
​En muhtaç zamanda kimse yok idi,
Yalnızlık bağrına batan ok idi.

Düşüncen o uçurumda tek idi,
Bugün varsınlar, bir anlam yok artık.
​Gelecek olanlar şimdi gelmesin,
Gözümün yaşını kimse silmesin.

Yalnız yaşadım ben, kimse bilmesin,
Gölge etmeyin de, başka yok artık.
​Acımı göğsümde tek başıma sardım,
Kendi karanlığımda kendime vardım.

Minnet eylemem ben, o yolu yardım,
Kimseye verilecek bir baş yok artık.
​Bundan sonra sessiz, vakur bir gidiş,
İçimde kül olmuş o eski ateş.

Kıydılar ruhuna,kıydılar canına.
Gerekmez ne bir dost, ne de bir güneş,
Kendi ışığımdan başka yok artık.
Kimseye minnetim kalmadı artık..