BABAM

Olmadı babam, hayallerimiz olmadı,

Ne yüzümüz güldü ne bahtımız açtı,

Yarına doğacak güneşimiz küstü bize,

Senin umutların, benim hayallerim vardı,

Biz bu hayatı hep yarım yaşadık babam.

Şimdi olsaydın yanımda babam,

Otursaydık seninle taburelerin üzerinde,

Aramızda bir bacağı ha düştü düşecek

Olan sehpanın üzerinde iki bardak,

Demli çay muhabbetinde dertleşseydik,

Biz bu hayatı hep yarım yaşadık babam.

“Oğlum, bir çay yap içelim” deseydin,

Siyah tesbihini yavaş yavaş çekseydin,

Dizin üstüne o şapkanı koysaydın,

Sen içtikçe ben çayını doldursaydım,

Olmadı babam, hayat bize şans tanımadı,

Biz bu hayatı hep yarım yaşadık babam.

Gecekondumuzun gölgesinde,

Seninle muhabbet etmeyi özledim,

Anlattığın hikâyeleri, manileri özledim.

Köstekli saati cebinden çıkarıp,

“Yine durmuş oğlum, ayarla bu saati”

Demeni, o sesini, “oğlum” demeni özledim.

Özledim be babam, ben seni çok özledim.

Bakıp büyüttün, üstümüze titredin,

Bizler için her türlü fedakârlığa katlandın,

Bu koca şehir ayırdı bizi babam.

Şimdi sana kavuşmak için beklediğimiz;

Cumalarımız, kandiller, bayramlarımız var,

Biz senin için bir duadan öte gidemedik,

Biz bu hayatı hep yarım yaşadık babam.

Çetin Tiktaş