Ey anne…
Sen ki bir çocuğun ilk duasısın,
Dünyaya açılan gözlerinde rahmet taşırsın.
Bir elin ekmek kokar,
Bir elin sabır…
Ve yüreğinde, kırılmış bütün kalplere yer vardır.
Sen konuşmadan öğreten bir kitapsın.
Geceleri sessizce ağlayıp,
Sabahları güneş gibi doğansın.
Ev dediğimiz şu fani dünyayı
Cennet bahçesine çevirensin.
Derler ki sevgi görünmez;
Ben derim ki anne görünür sevgidir.
Bir annenin duası,
Göğe yükselen kandil gibidir;
Yolunu kaybedeni bile ışığa çağırır.
Ey anne…
Senin dizinin dibinde büyüyen çocuk,
Aslında merhametin gölgesinde büyür.
Çünkü anne kalbi,
Allah’ın kullarına bıraktığı en yumuşak emanettir.
Bir gün saçlarına ak düşse de
Sevdan eksilmez.
Çünkü sen, vermekle çoğalan nadir çiçeklersin.
Kırıldığında bile incitmez,
Yandığında bile ısıtırsın.
Ne zaman dünya dar gelse insana,
Bir annenin sesi yetişir uzaktan:
“Üşüdün mü yavrum?”
İşte o vakit insan anlar;
Şefkat, bu âlemde anne suretinde dolaşır.
Ey gönül…
Annenin kıymetini bil.
Çünkü cennete giden yolların en sessizi,
Bir annenin duasından geçer.