Geceden dökülür bir soru,
sessizliğin tam ortasına.
Kendi yankısını bile ürküten
bir fısıltı kadar kırılgan:
"İyi misin?"

Hangi cevabı bekler bilinmez,
suskunluğun ağırlığında
kim iyiliğini unutmadı ki?
Gözler uzaklara mıhlanmış,
içinden geçen yolları izler.

Bana "iyi misin?" deme,
çünkü sözcükler eksik,
çünkü iyilik, bazen
sadece söylenmeyen bir cümle
ve hiç verilmemiş bir cevap olur.

Bana “iyi misin?” deme,
çünkü bu soru,
kendi içinde saklı bir ağıt,
bir zamanlar yeşermiş bir baharın,
sonbahara dönmüş vedasıdır.

İyilik, belki de
hiç açılmamış bir mektupta,
yazılıp gönderilmeyen kelimelerde,
gözlerin içinde gizlenen
ama kimsenin fark etmediği
o kırılgan ışıkta saklıdır.

Ellerim, bir duvarın gölgesinde,
sessizliği okşar gibi boşlukta,
dokunacak bir şey arar,
ama hep havada kalır.

Ve sen,
orada, uzak bir şehirde,
aynı soruyu kendi kendine sorar mısın?
Yoksa senin "iyi misin?"lerin de
bir başkasının düşüne mi emanet?

kemaLyıLdırım