​
​Tam dokuz ay geçti, mevsimler döndü,
Gözümden dökülen yaşlar da dindi.
Yüreğin ateşi soğudu, söndü,
Gördüm ki bu tahtın sahibi indi.

​Bir boşluk bırakıp gitmiştim güya,
Ardımdan yas tutar sanmıştım dünya.
Meğer bir serapmış, tatlı bir rüya,
Varlığım bir varmış, bir yokmuş meğer.

​Emekler harcadım, ömrümü verdim,
Herkesin derdine dermanı derdim.
Gönül sofrasını önlerine serdim,
Kıymet bilmeyene çokmuşum meğer.

​Ne bir iz kalmış, ne sönmeyen bir mum,
Dağılmış rüzgarda o koca ruhum.
Kendi gurbetimde sanki mahpusum,
Yabancı bir elde tekmişim meğer.

​Değerimiz ancak düştüğünde dar,
Anlıyor insan ki her dostluk kadar.
Sitemim kadere, değil sana yar,
Kendi ateşimde pişmişim meğer.

​Şimdi döndüm ama o ben değilim,
Kırıldı kanadım, tutmaz ellerim.
Suskunluktur artık benim dilim,
Sessizce köşeme çekildim meğer.