​"Kötü mü yazıyorum" diye sorma sakın,
Şiir dediğin, kalbin en çıplak sızısıdır.
Gördüğün o sahte yüzler, o yalan akın,
Ruhunun en dürüst, en gerçek yazısıdır.

​Dokuz aylık o derin ve sağır sessizlik,
Kimin gerçek, kimin sahte olduğunu gösterdi.
Anladım ki; en büyük yara, en büyük eksiklik,
Hak etmeyene gönül tahtını vermekti.

​Vurula vurula öğrendim hayatın fendini,
Değer verdiklerimden aldım en ağır darbeyi.
Ama bu yangınla buldum sonunda kendimi,
Öğrendim artık "eyvallah" diyebilmeyi.

​Şimdi sadece kendim için, canlarım için,
O sadık kadın ve iki evladım için yaşarım.
Fesat kalplerden, menfaatlerden geçmek için,
Kendi sessiz çığlığımla dağları aşarım.

​Sınavım ağırdı evet, yorgunum ama mağrur,
Kimseye minnetim yok, sadece huzur dilerim.
Ruhumda açan o yaralı çiçekler elbet durulur,
Artık sadece beni gerçekten sevene giderim.