​Hasret kordur, insanın içini yakar,
Özlem can yakar, ağlatır gözleri...
Sahi, sen benim neyimdin?
Sevdiğim olamadın, aşkım olamadın.

​Hadi söyle, sen benim neyimdin?
Arkadaş desen, değilsin;
Beni defalarca sırtımdan vurdun,
Kaç defa yolda bıraktın...

​Söylesene, sen benim neyimdin?
Dost desen değil; "menfaat" desen, evet.
Ben senin sadece menfaatindim,
Her şeyi kolayca yaptıracağın oyuncağın.

​Söylesene, sen benim neyimdin?
Düşman desem, düşman bile merttir senden.
Her günü bana, hayatı zehir ettin,
Artık ne oyuncağınım, ne de arkadaşın.

​Sevgilin değilim, aşkın değilim artık,
Bende ne kadar güzel şey varsa aldın benden.
Şimdi sana inanmamı mı bekliyorsun?
Ben sana inanmayı bırakalı yüzyıllar oldu.

​Ben senin artık sadece "Allah" dediğine inanırım,
Her sözün yabancı bana, her sözün sahte senin gibi...
O uykudaki saf çocuk uyandı artık.
​Ben senin neyindim?

Menfaat için kullandığın bir piyon mu?
Öyle olsun... Ama şunu bil ki artık;
O piyon, seni şah mat etti.
​Sen benim yaralı yüreğimde,

Kanayan bir yarasın ama geçecek.
Yaralarım kabuk bağlayacak,
Sen benim artık...
Hiçbir şeyimsin..