Savaş her alemde var,
Ekmek savaşı, aşk savaşı, karı koca savaşı.
Çıkarcı ülkelerin savaşı, hep savaş, sevgi nerdesin nerde?
Hep ezilen garibanlar oluyor.

Gülerken bile, defalarca düşünüyorum.
Düşüncelerim bile, birbiriyle savaşıyor.
Bitmeyen savaşlar insanı bitiyor.
Sevgi sadece kadın ismi miydi?

Geceleri korkularımla savaşıyorum.
İnsanlara güven konusunda, kendimle savaşıyorum.
Neden hep bir şavaş içindeyiz?
Oysa dünya herkese yeterdi.

Savaşlarda esir olmuş insanlık,
Geriye dönmez insanlık,
Gelen giden savaşır artık,
Dünyada barış, kelimeden ibaret sadece.

Toprak kana doydu, cana doymadı,
Gözyaşı döküldü, kimse duymadı,
Sahi, o masallardaki sevgi nerede?
Yoksa o da mı bu savaşırken can verdi?

​Korkularla savaştığın o uzun geceler.
Güneşin doğuşuyla teslim olur sessizliğe.
Yıkılan her duvar, aslında bir umuttur
Yeter ki insan, insanı sevsin yürekten ve mertçe.

​Bitmeyecek sanılan bu kavgalar.
Bir gün bir gülümseyerek son bulur inan.
Dünya herkese yeter, dünya hepimize yeter.
Barış, kelimelerden çıkıp kalplere dolunca başlar.