Boşuna uğraşıyorum, duyguyu anlamıyor kimse.
Küçük bir beğeni, çok geliyor herkese.
Düşünüyorum, ben şiir yazmayı beceremiyormuyum?
Yükseklerde gözüm yok, ama değer verilsin istiyorum.

Artık şiir yazmak istemiyorum.
Kalplere dokunamadıktan sonra.
Destanlar yazsan,ne önemi var.
Hece, kafiye önemli değil artık.

Yazsamda ufak bir taktiri, hak etmiyor muyum?
Demekki etmiyorum, kırmamak için güzel derler.
İçimi bir türlü bilmezler.
Artık şiir yazmak istemiyorum.

Ben dedikten sonra, nafile artık.
Herkese gece, düzenlendi ben hariç.
Değer verilse, yaparlardı banada o geceyi.
Artık şiir yazmak gelmiyor içimden.

Türlü türlü şiirler yazdım,
Yetmedi kitap çıkardım.
Göremedim ne vefayı, ne samiyeti.
Artık şiir yazmak istemiyorum.

Dedikten sonra ne kıymeti var.
Demeden kıymet, vermek gerek.
Dinmedi yüreğimdeki sızım,sitemim var.
Artık şiir yazmak istemiyorum.

Herkese koşarken, kendimi unuttum.
Satırlar dolusu, şiirler yazdım.
Değerim bilinmedi kaleme yazdım.
Artık şiir yazmak istemiyorum.
Herşey için artık çok geç.......

Kitap yazdım kimse anlamadı
İçimdeki sessiz çığlıklarım kimse anlamadı
Şimdi dünya verseler ne fayda
Artık şiir yazmak istemiyorum

Şimdi kırıyorum kalemimi
Satırlar boş kalıyor artık
Şiirler yetim öksüz kalıyor
Artık şiir yazmak istemiyorum