Ağlamadan git…
Çünkü gözyaşların kalbimde iz bırakıyor,
ve ben o izleri artık taşıyacak kadar güçlü değilim.
Ağlamadan git…
Arkana bakarsan kalırım sanırsın,
oysa ben çoktan içimde senden vazgeçtim.
Sessizce git…
Ne bir sitem bırak dudaklarında,
ne de yarım bir cümle gözlerinde.
Çünkü sen her eksik vedada
beni biraz daha eksilttin.
Ağlamadan git…
Bu defa ben güçsüz değilim,
sadece yoruldum…
Seni anlamaya çalışmaktan,
kendimi unutacak kadar sevmekten yoruldum.
Ve şimdi…
Ne senin gözyaşın iyileştirir beni,
ne de kalışın tamamlar.
O yüzden…
Ağlamadan git.
Çünkü bu hikâyenin en ağır kısmı,
senin gidişin değil…
benim artık seni durdurmayacak olmam.



Bil ki…
bu kez arkamdan koşan biri olmayacak.
Çünkü ben, seni tutmak için kendimden vazgeçtiğim günleri
çoktan gömdüm içimde.
Ağlamadan git…
Çünkü sen ağladıkça,
ben yine dayanamaz sanırsın.
Oysa artık içimde merhamet değil,
yorgunluk var sana dair.
Bir zamanlar gözyaşın dünyamı yıkardı,
şimdi sadece gerçeği hatırlatıyor:
Sevgi tek başına yetmiyormuş,
kalmak istemeyene hiçbir kalp yuva olamıyormuş.
Git…
Ama bu kez eksik bırakma vedanı.
Çünkü sen hep yarım gittin,
ben hep tamamlamaya çalıştım.
Ben…
artık yarım kalmak istemiyorum.
Ağlamadan git…
Çünkü bu son olsun.
Ne geri dönüşün kalsın,
ne de içimde bir umut kırıntısı.
Ben seni affetmiyorum artık,
ama kendimi bırakıyorum senden.
En çok da bunu öğrenmişim:
Bazı vedalar bağırarak değil,
içten içe susarak biter.
Ben…
ilk defa bu kadar sessiz,
ama bu kadar kesin gidiyorum senden.


Ağlamadan git…
Çünkü sen gittiğinde ardında bıraktığın boşluğu
hiçbir söz, hiçbir dokunuş dolduramaz artık.
Gözlerimde iz bırakan yalnızca senin yokluğun,
Ben bu yükü taşımaya alıştım artık.
Artık beklemiyorum,
artık umut da yok içimde.
Senin yokluğunla büyüyen bir karanlık var,
ve o karanlıkta sadece ben varım—
senin gölgen değil, sadece kendi acım var.
Ağlamadan git…
Çünkü artık sensizliği öğrenmişim.
Her adımın yankısı kalbimde çınlasa da
artık dönmeyecek ellerim sana.
Çünkü ben çoktan, sessizce,
kendimi senden çekip aldım.
Bil ki…
Her eksik gidişin, her yarım vedan
beni öldürmedi;
ama benden bir parça aldı ve
artık o parça seninle kaldı.
Git…
Ama bil ki seni artık beklemiyorum.
Çünkü ben, gözyaşlarımı senin uğruna harcayacak kadar
artık zavallı değilim.
Sadece sessizce, ağır ağır,
kendimi senin gölgenden çekip alıyorum.
Ağlamadan git…
Çünkü ben artık, yokluğunla büyüyen bir kadınım
Ve bu kadın, sana bir daha dönmeyecek…