Şiiir, bir mevsimin içinden fırlamış gibi. Toprak uyanıyor, çiçekler başını kaldırıyor, karıncalar sevgi taşıyor sanki. Her şey büyüyor: deniz, dağ, gözlerinin içindeki ışık. Bahar bir gelin gibi süzülüyor, gülüş sarmaşık gibi sarılıyor pencerelere. İşte tam da böyle bir sabahın nefesi.

Sevgiliye “insan kaçakçısı” demek ne büyük bir söz. Kaçırdın beni benden, helal olsun;.yani sen gelince ben, ben olmaktan çıktım. Daha güzel, daha diri, daha uçan bir şey oldum. İçimde ayaklanma başlasa, ihtilal olsa bile zerre şikâyet etmem. Kalbim lal olsun, aklım lal olsun, diyor. Bu, bir aşkın en gönüllü, en coşkun teslimiyeti.

Şiir boyunca akan o doğa imgeleri –akarsu, güneş, ağaçlar, güvercinler, annenin cam güzeli, begonviller– hepsi aslında sevgilinin yansıması. Her şey onunla güzel, onunla canlı. Ve en sonunda o çarpıcı dönüş: “Benden kaçırdın beni”… Yani aşk, bir tür tatlı kaçakçılık. Kendinden kaçırıp daha büyük bir şeye dönüşmek.

Bu şiir, tam bir bahar sabahı gibi olmuş: ıslak toprak kokusu, ılık rüzgâr, kuş telaşı ve insanın içini ısıtan bir güneş. Ne hüznü var ne kırgınlığı. Sadece büyüyen, açan, uçan bir şey. İnsan okurken kendini bir balkonda, kahve kokusunda, sevdiğinin gözlerine bakarken buluyor. En azından ben öyle hissettim. Benden beni çalan ellerinize sağlık. Helal olsun.

fincandakifilyavrusu tarafından 5.4.2026 19:03:42 zamanında düzenlenmiştir.

Değerli hocam, yüreğinize sağlık.
Sevgi ve hayata dair coşkun bir umut ve neşeyi müthiş bir şekilde aktarıyor. “Takıp sevginin kanatlarını, uçuyordum / Aşktan / Mutluluktan…” dizeleri, okuyanı adeta özgürlüğe ve sevgiyle dolu bir yolculuğa çıkarıyor. Doğa, aşk ve birlikte yaşamanın güzelliği öylesine içten betimlenmiş ki, her dize bir resim gibi canlanıyor.

Emeğinize sağlık, duyguların ve hayatın coşkusunu hissettiren harika bir eser okudum. Tebrik ederim, nice ilham verici şiirlerde buluşmak dileğiyle. Selam ve saygılarımla hocam.