Baktım da geçmişten bu güne kadar
Ne kar etmişim ben, ne de bi zarar
Her gün yeniden kaderim yazar
Şu dumanlı dağlar, başımda benim

Aşamadım kendi bendim dışına
Sövdüm her gün hayalime, düşüme
Hele bir rahatlık değse gözüme
Yolum yarılandı, geçen kış benim

Anlattım, anlamaz dert dinleyenler
Zorda kaldı artık akıl verenler
Eski kapılara kilit vuranlar
Tırnağım, başımda kırıldı benim

Kervan çoktan geçmiş, ben gerideyim,
Sesim yankı olur, ıssız yerdeyim.
Ne bir satırdayım, ne manşetteyim,
Gölgemle baş başa kalan da benim.

Yorgun bir nehirim akmaz yatağım,
İçimde fırtına, suskun dudağım.
Bir tek kendimledir benim hesabım,
Davada Hâkim de, mahkûm da benim.

Ne kaçtım alnımdan düşen yazıdan,
Ne saklandım gelip çatan kâzadan.
Bu payı verdiyse bana yaradan
Eyvallah... diyerek göçen de benim

Ne servet devraldım, ne mal bıraktım,
Bir iz düşürmeden yolumdan aktım.
Çoğu vakit kendimle baş başa yattım,
Geceyle sabahı biçen de benim.

Ne tahta oturdum ne tacım oldu,
Bir ömür avcumda umut kum oldu.
Kimine bahardı, bana kış oldu,
Ayazda üşüyüp, donan da benim.

Sorarsan hayattan muradım nedir,
Bir kuru ekmekle yatmaya sedir
Çok şey istemedim, az da kâfidir,
Çoktan çok gidecek, bilen de benim.

Duvarda asılı resimde gördüm
Aslında bir zaman, ben de bir güldüm
Anladım, tamamdır, ayakta öldüm...
Düşmesin azrail peşime benim...


18.02.26
03.50