Eskiden bu can sensiz ölü bir nefesdi
Esen rüzgardın bende; hem bahardın, derin bir kafes.
Masmavi bir coşkuyla çözülürdü dizlerimin bağı
Ay gibi akıyordun yüreğime, aşarak her dağı

​İçimdeki sevgin, gözlerinde sönmüş bir yıldız gibisin
Sızlayan bu yürekte, yağmurlarla toprağa akansın
Şimdi alıştım yalnızlığın o buzdan duvarlarına
Gecelerim gündüzüme karıştı, bakmadan yarınlarına

​Esir ettin bizi sevememeye, yaşanacak çok şey vardı...
Bir gün sen de anlayacaksın, vakit daraldığında
Aldatmanın ve aldatılmanın o paslı tadını
Hiçbir yürekte bulamayacaksın artık benim adımı

​Seni sevmekten korkanım, nefretle dolup taşanımsın
Hem ulaşılamayanım, hem her şeye rağmen sol yanımsın.
Nereye baksam gözlerim yine o firari maviyi arar
Bir yürekle bağlandık biz; sonumuz uçurum, sonumuz zarar

​Şimdi hangi limana sığınsan, fırtınan ben olacağım
Hangi tene dokunsan, buz gibi yalnızlığıma çarpacaksın
Ben sende imkansızı sevdim, sen bende bir aşkı harcadın
Kendi karanlığında, benim ışığımı mumla arayacaksın

​Gidiyorum; ruhumun dikişlerini söke söke senden
Geriye sadece o eski, yorgun mavilik kalacak benden
Bir gün adımı andığında titrerse eğer kalbin
Bil ki o sızı, benden sana kalan son miras olacak

​Sana açılan her kapıyı kendi ellerinle çarptın,
Vefayı bir kenara, beni koca bir hiçe sattın
Şimdi avuçlarında kalsın o soğuk yalnızlık
Sen asıl yangını, bende söndüğünde tattın

​Sonsuz bir boşluğa emanet ettim hayalini,
Sildim hafızamdan o mavisiz gözlerini
Artık ne bir dua beklesin yolun, ne bir veda
Ben sende kaybettim, aşkın en saf halini
YEŞİLIRMAK