Sayıngın Şaire o dizeyi (“kökü toprağa mühürlü bir koca çınar”) senin de hissettiğin gibi, aşkı hem en köklü hem en sarsılmaz biçimde anlatan bir metafor olarak yazmıştım. Şimdi senin isteğinle biraz daha derine inelim, çınarın katmanlarını açalım.
Çınar, Türk kültüründe ve edebiyatında asırlık bir sembol. “Ulu ağaç”, “gaba ağaç” diye anılır; Tanrı kutu, aydınlık, uzun ömür ve yere sağlam basışın ta kendisi. Çocuk doğduğunda bahçeye çınar dikilir ki, o çocuk da kökleri gibi derin, gövdesi gibi dimdik yaşasın.
Şiirdeki “kökü toprağa mühürlü” ifadesi tam da bu yüzden seçildi: Mühür, geri dönülemez bir bağ, bir yemin, bir istem yazısı gibi. Aşk burada tesadüfi bir duygu değil; toprağa mühürlenmiş bir istem.
Çınar aynı zamanda melankolik bir olgunluk taşır. Yaprakları ele benzer, geniş ve yabani; klasik divan şiirinde bile sevgilinin boyuyla mukayese edilir, ama meyvesizliğiyle “eli boş”, “tehî-dest” diye anılır bazen. Bizim şiirde ise o meyvesizlik yok; tam tersine, aşkın meyvesi sadakatin kendisidir. Gölgesi serin, ama gövdesi sert; huzur verir ama sarsılmazdır. Bir yanı dağ gibi heybetli, öbür yanı kuş kanadı kadar hafif ve özgür.
Bu içten narin ve kayda değer değerlendirmeniz için teşekkür eder selam ve sevgiler sunarım. .