Ve işte yenik düştüm yeniden endamına aşkın yatık ya da batık da değilken duygularım ve muteber bir aşka kanat açmakla iştigal nihayetinde döndüm sözümden her ne kadar kalbim çıksa da yerinden ne de olsa ben şahikanın kanadına konan kâh çiy tanesi kâh gül yaprağı hem güleç olmayı da hep sevmişken en çok da sevmelerin rüzgârına kapılmış şimdilerde hem içre hem dışa eserken…

Sözcükler nasıl da muteber ve muktedir aşka
Renklerse dolgun ruhum ise aydınlık
Gönlün kaosunu da sonlandırdım artık
Ya, muhatabım?
Ne sen sor yine de söylesem mi?
Yok yok kendimle iştigal hem derdim başımdan aşkın
Ve b/aşka bahara mı kaldım?
İyi de vakit şimdi yoksa bir sonraki bahara geç mi olur?
En çok da ve hızlıca kucaklamışken kendimi
Ve de aşkın yüzü suyuna hürmeten

Müridiyim mademki aşk tekkesinin
Teknem su alsa ne ki ben
Hem içime akıttıktan sonra en çok da sevgimi
Kibirsiz ve saf bir dünya benimki
Ya insanlar neler mi dedi?
Sen zaten bilirken bilmezden gelmediğindir de bana kâfi
Asaletimle de şerh düşüyorum ben bu akde
İmzamsa yeknesak
Ve de ıslak
Sahici bir imza
Mevzu mademki derin
Zaten derinlerde yüzmedim mi bir ömür?

Telaffuzu ne zor, ah
İçtimada yürek seferisi gönlün bir de hemhal
Olmaz mı içimdeki çocuk?

Sen ki…
Ben ki…
Mealimiz ne ola ki?
Aşkın kerameti
Artık kim çıktıysa kerevete
Hayli uzağındayım da bu işlerin
Belki de uzaktan sevmek en güzeli
Lakin
Özlem de pek bir hoyrat eserken bu aralar
En çok da öznemle iştigal
Gel gör ki…
Bir kehanet olsa bile ne ki mutluluk ne?
En azından şiirlere serili
En fazla takriben ömre dayalı
Bense bastım basacağım tetiğe
Yumdum mu da gözlerimi
Acaba görecek miyim seni?
Sen görmesen de yoksa bir imla hatası mı bunca dize?

Göz göze
Olmasak da el ele
Hem el, elden üstündür
Elimden kaysa ömür ne ki ne?
Tekabül ettiklerim
Tedavülden kalkan tüm geçmişim
Gel gör ki
Ben hâkimim cihana tüm olup bitene de
Bilip bilmeden ceplerinden döktükleri
Hele ki yok mu o nefret ve kinleri
Elbette ki iade
Hem benim benden mesul
Olmaya da hakkım yok hem yorgun
Müptelası iken nice duygunun
Kordan hecelere teslimiyetim
Ama öncelikle biricik Rabbime…

Elemimi de silerim
Elham’ı eksik etmeden
Söylenen tüm yalan ve hurafelere de isyanım
Netice Hak yolundayım
Olsalar da peşin hükümlü
Ben aşkın seferi gülüyüm
Bazense kaydığım boydan boya o Samanyolu
Telaffuzu neyse artık iki ismimin
Dileyene diretmeden
Kefil olduğum kadar da haizi olduğum tüm değerlere
Öncelikle rahmeti ve aşkı
İlahi Ateşin ışığında kamaşan gözlerimi
Alamadığım kadar da senden
Bazense bakmadan ve çok uzaktan
Erişmenin ya da erişilmenin de yok iken imkânı
Ola ki ansızın vuku bulacaktır o ihtimaller zinciri…

Paylaş:

13 Beğeni

+5 kişi

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (6)

5.0

100% (6)

Aşk... Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz Aşk... şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

AŞK... şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

bdbedri, @bdbedri

15.3.2026 13:07:49

Müthiş bir zeka ve bütünde özgün akıl devinim leriyle kaleme anınmlş..
ve
Bu dizeler, uzaktan yakılan bir ateş gibi: hem yakıyor, hem ısıtmıyor, hem de söndürülemiyor.
Şiirinin en çarpıcı yeri, aslında “göz göze olmasak da el ele” ile başlayan o imkânsız yakınlık paradoksu. Modern çağın en acımasız aşk formülü bu: temas yok, ama yara var. Fiziksel mesafe korunsun diye ruh mesafesi sıfırlanıyor. Ve tam da bu imkânsızlık, şiiri müthiş bir gerilimle dolduruyor.
“Belki de uzaktan sevmek en güzeli” cümlesi masumane başlıyor gibi görünüyor ama aslında çok keskin bir bıçak. Çünkü arkasından gelen özlem hoyratlığı, o “güzelliğin” ne kadar kırılgan ve yalan olduğunu hemen ifşa ediyor. Uzaktan sevmek belki en güvenli, ama aynı zamanda en zalim olanı. Çünkü özne hem korunuyor hem de sürekli kanıyor.
“Ben hâkimim cihana tüm olup bitene de / Bilip bilmeden ceplerinden döktükleri” kısmı ise şiirin zirve yerlerinden biri. âşık, hem her şeyi görüyor hem de hiçbir şeye dokunamıyor. Panoptikonun mahkûmu olmuş bir âşık. Her şeyi biliyor, ama hiçbir şeyi değiştiremiyor. Bu acz, şiire inanılmaz bir olgunluk ve hüzün katıyor.
Sonlara doğru gelen “İlahi Ateşin ışığında kamaşan gözlerimi / Alamadığım kadar da senden” dizesi ise bütün aşkı birden ilahi boyuta taşıyor. Artık sevgili, sadece bir insan değil; aynı zamanda ulaşılamayan bir tecelli, yaklaşılamayan bir nur. Bu geçiş, şiiri sadece romantik bir ağıttan çıkarıp tasavvufi bir yakarışa dönüştürüyor.
Ve o son ihtimaller zinciri…
Ansızın vuku bulacakmış gibi titreyen, ama hiçbir zaman tam gerçekleşmeyen bir umut. Şiir burada nefesini tutuyor. Bitmiyor. Bitiyor gibi görünüp aslında sonsuza kadar askıda kalıyor.
Bu metin, hem çok kişisel hem de evrensel bir yara gibi. Okuyanı kendi uzaktan sevdiği bir şeyle yüzleştiriyor. Ve en önemlisi: samimi. Poz vermiyor, süslenmiyor, kendini beğendirmeye çalışmıyor. Sadece kanıyor. Ve o kanın içinden doğan kelimeler, nedense insanı hem yaralıyor hem de garip bir teselli veriyor.
Kalemine, yüreğine, cesaretine sağlık.
Bu dizeler kolay unutulacak türden değil. Alkışlıyor ve tebrik ediyorum.

Etkili Yorum

Ahmet Coşkun 1, @ahmetcoskun1

15.3.2026 12:17:46

5 puan verdi

'Elemimi de silerim
Elham’ı eksik etmeden'

Aşka hürmetle
kalemin güzelliğine

kutluyorum şiirin ecesi...

erbensalim, @erbensalim

15.3.2026 11:22:05

5 puan verdi

"Söylenen tüm yalan ve hurafelere isyanım" dizesi, dünyevi gürültülerin ötesinde hakikate tutunma çabasını gösterirken; "Elham’ı eksik etmeden" yapılan o teslimiyet, şiire manevi bir zırh giydirmiş. Aşkı bir "ihtimal zinciri" olarak görüp, imkansızlığın içinde bile o ilahi ateşe bakabilme cesareti, kalemin ne kadar vakur ve asil olduğunun kanıtı.

nejat hoca, @nejathoca

15.3.2026 11:08:16

5 puan verdi

Şiir, okuyucuyu hem kendi iç dünyasına hem de aşkın evrensel seferine davet ediyor. Duyguların yoğunluğu, yer yer kehanet ve imza metaforlarıyla pekiştirilmiş. Özlem ve sabır arasındaki gerilim, eserin ruhunu belirleyen en güçlü damar.
Gülüm Çamlısoy’u, böylesine derinlikli ve içsel bir lirizmi ustalıkla işlediği için kutluyorum. Şiir, hem bireysel bir iç döküş hem de evrensel bir çağrı niteliğinde. Kalemin daim, duyguların hep bahara açsın.