Söylemler, mirim
Bazen küfe dolusu bazen
Hicabın silik tortusu
Öterken de zalimin borusu

O hengâme ki:
Ölümden korkan zavallı kâfirler
Üstü örtülü yalanlar
Bilmezler ki ödenecektir bedeller

Gayya kuyusu
Çivili
Çıfıt Çarşısı aşkın buğusu
Ve kibirli yaftalar
Ahvali şerrin ucunda
İki yaka nasıl ki gelmez bir araya
Şair elbet nöbette şehir ve şiir ve onuru uğruna

Mealler ve de
Mizacı yitik
Münzevi sözcükler çetelesi
Şairin asla tükenmez hazinesi
Kim ise gıybetin uğruna
Kalemle yürek nasıl da kıyamda
Kıyamet alameti sözcüklerin tefrikası
Yazarçizer değil de sadece şairin tutkusu
Sevgiyi katık bildi de ne mi oldu?

Bozulan büyüsü belki de hayatın rotası
Beti benzi ise atmadı asla
Ne de beyliktir nakşı
Elbet sahip çıkılacaktır na’şı
Gel gör ki:
Vakit, erken mirim
Gel ve gör de tut yüreğimi
Elimi ise veremem
Atamdan babamdan böyle gördüm ben

Ne haz umurumda ne de gıybet ve nice palavra
Hası olmalı insan insanlığın
Şerre lanet ederken şerh düşülesi varlığın
Gönül ise adeta bir hutbe
Kıyıldıkça içi deşer toprağı
Köküne sadık bir gül ağacı
Derdest edilse de yaprakları
Alışıktır o:
Dökmeye
Önce yaprağı sonra goncayı
Eşlik eden gözyaşı
Varsa yoksa toz konduramadığı
Saf yüreği ve inancı

Bir gedik
Bir de bilindik
Haşmetli aşklar ki ne uğruna?
Azameti zalimin attığı taşı o deli, kör kuyuya
Kimse de çıkarmaya uğraşmaz
Bildikleri değil mi ki:
Yalanlarına dokunur rüzgârın nefesi
Taptıkları kadar küf kokan nefsi
Aman zarar gelmesin hani dünyama
Yetmedi
Başka dünyalardan da nasiplenirim derken
Göz diktikleri hele ki
O mazlumun rızkına
Ki veren rızkı yüce Huda
Onlarsa çalıp çırptıkları
Yürüdükleri zifiri karanlıkta
Sanmasınlar ki
Batacaktır saflığın berrak güneşi
Sanmasınlar ki
Seferisi aşkın
Sandukası na’şın
Sevabı da günahı da boynuna
Taşladıkları kadar şairin
Gözünde yok iken de dünya hırsı

Hızını alamadığı kadar da şair
Kusursuz bir Mümin olmaya dair
Yaşadığı kadar şair
Kaptırmayacaktır elbet hazinesini
Kim ise artık ganimet bilen
Ah ki ah:
Hak etmediklerine razı gelir mi evren?