İstediklerin için savaşmıyorsan, kaybettiklerin için ağlamayacaksın.”
Bazı insanlar hayatta her şeyi ister…
Sevgiyi ister, sadakati ister, yanında dimdik duran bir kalbi ister…
Ama sıra mücadeleye gelince sessizce geri çekilirler.
Emek vermeden kazanmayı, savaşmadan sahip olmayı beklerler.
Oysa hayatın en acı gerçeği şudur:
Bir şeyi gerçekten istiyorsan, onun için yorulmayı, kırılmayı, hatta bazen tek başına kalmayı göze alacaksın.
Çünkü mücadele etmediğin hiçbir şey senin değildir aslında…
Sadece bir süreliğine eline değmiş bir hayaldir.
Sonra bir gün o hayal elinden kayıp gider.
İşte o gün gözünden düşen her damla yaş,
aslında kaybettiğin şey için değil…
zamanında vermediğin emek içindir.
Unutma…
Savaşmadığın bir sevdanın,
arkasından dökülen gözyaşı da yakışmaz insana.

İstediklerin için savaşmıyorsan…
kaybettiklerin için diz çöküp ağlamaya da hakkın yok.
Çünkü bazı kayıplar kader değildir,
insanın kendi korkaklığının bedelidir.
Bir insan sevdiğini korumak için susuyorsa,
vazgeçmemek için direnmiyorsa,
yüreğini ortaya koymuyorsa…
zaten çoktan kaybetmiştir.
Sadece bunun farkına varması biraz zaman alır.
Sonra gün gelir…
elinden kayıp gidenlerin ardından bakakalır insan.
Ne geri çağıracak bir cesareti kalır,
ne de tutacak bir gücü…
İşte o an anlar gerçeği:
Bazı insanlar sevmeyi değil,
sadece sahip olmayı istemiştir.
Emek vermeyince de sevda sandıkları şey
ellerinde kül olup uçup gitmiştir.
Ve hayat en ağır dersini o zaman verir:
Sahip çıkmadığın bir kalbin ardından
gözyaşı döksen bile
o gözyaşları artık kimseyi geri getirmez.
Çünkü bazı kayıplar kader değil…
geç kalmış bir pişmanlıktır.