kıymetli şairem şiirinizi okuyunca Nesimi'nin şu beyitleri geldi hatırıma..

Mende sığar iki cihan, men bu cihana sığmazam,
Gevher-i lâmekân menem, kevn-ü mekâna sığmazam.

Sığmazam dediğim mekân, vuslatın sonsuzluğudur,
Bir zerrede buldum seni, kâinata sığmazam.
der Nesimi...

Onun için;
Her sözün bir menşei, her şiirin bir doğum anı vardır.
Kimi şiir kalemin ucundan dökülür, kimi ise kalbin en gizli yerinde yanarak var olur.
İşte bu şiir de, dünyanın gürültüsünden sıyrılıp ruhun kendi hakikatine yöneldiği o derin anın ifadesi gibidir.
İnsan bazen öyle bir menzile gelir ki, ne geçmişin yükü kalır omzunda ne de geleceğin endişesi…
O an, yalnızca Hakk’a doğru bir hicretin başladığı bir eşiktir adeta...
secdeden kalan huzurun, kalpte taşınan emanetin ve fânî olandan sıyrılıp bakî olana yönelişin sessiz fakat güçlü bir anlatımıdır.
Kelimeler burada yalnızca birer araçtır; asıl olan, kalbin o ince titreşimi ve kulun Rabbinin kapısında bekleyişidir.
Tebrik ediyorum
Sevgi ve saygılarımla..