​NEFS-İ EMMARE

​Ey nefsim! Bak yine kapına dayandı o mühlet-i ulyâ,
Hâlâ mı uykudasın? Hâlâ mı bitmedi bu kirli rüya?
Ramazan bir ateştir; yakmak için geldi tüm günahı,
Sen ise hala peşindesin, bitmez bir heva ve ahın!
​Bak İbrahim’e! Evladını canından, canını nârdan geçti,
Sen bir lokma ekmekten geçemezken, o Hakk’ı seçti.

İbrahim ol ey nefsim! Kır şu göğsündeki etten putu,
Sofranda suyun değil, Allah aşkının olsun sükûtu!
​Gör İsmail’i! Boynunu uzattı o keskin bıçağa,
Sen ise kurban ettin ömrünü, şu fani balçığa.
Hangi iştah seni bu kadar köle etti, ey bedbaht?
İsmail gibi teslim ol ki; kurulsun kalbine nurdan taht!

​Düş Yusuf’un kuyusuna! Karanlıkta bul asıl nuru,
Züleyha’nın sofrasından kaç, terk et o sahte gururu.
Zindana razı ol, iffet gömleğin arkadan yırtılsın,
Yeter ki ruhun, nefsin o pis pençesinden kurtulsun!
​Aç mısın sanırsın? Asıl açlığın, Allah’tan uzaklıktır,
Susuz musun? Asıl susuzluğun, bitmeyen bu alçaklıktır.

Yakup’un gözü gibi körleşti kalbin, görmezsin ayı,
Kenan illerinden gelmez mi sandın, vuslatın sarayı?
​Ey nefsim! Bu Ramazan ya senin sonundur ya bidayetin,
Ya bu sofrada yanarsın ya da ebedidir felaketin!
Diz çök şimdi! İbrahim’in ateşi, İsmail’in boynu ol,
Yusuf’un kuyusunda öl de... Rabbine giden yolu bul!
​
Derya🌹 FİLİZ KÜYÜK ✍🏻