yüreğini kılıç yaptın emile
saplandım gecenin derinliğine bak
huzur içinde yatılan ölümler biçmiştim kendime
ameliyatsız girdim şimdi kabre

yoğun zamanlardan geçiyoruz
bulutlar geçiyor asfaltı bozuk yollardan
yalın ayak yürüyorum sana doğru ilk defa
usanmadan giriyorum senli şehre

bu iklime alışık değilim
yüreğim kabuk döküyor aşktan bak
ıslaklığımı deniz yapmıştım kendime
yüzmeyi unutmuş olarak düşüyorum şimdi sahile

üzerimdeki tüm yükleri attım
ellerim boş gözlerimde kederden dönme umutlar
hiçbir şeysiz yağıyorum yürek çatına
rüzgâr bütün üşümüşlüğümü vuruyor yüzüme

ben sarmaşıklı aşkları istemiyorum
kökü zayıf olur sarmaşıkların
yürek evinde tek kişilik bir salıncak
tokmaksız al beni içeriye

ne olur emile
karardı gözlerim üşüdü kapıda sensiz zamanlar
kurudu ellerim ateşinden bak
soğutma sımsıcak hayallerimi güzelliği tazeliğinde

bu duvarlar
görünmez olur biz istersek
sevince ille de bir isa gerekmez
mucizeyi körlere bırakıp aşksızlığı çarmıha gerince

yüreğime batan kılıcın
hâlâ sen kokuyor hâlâ taze
elimde fikrimden karma bir süpürge
toz kondurmuyorum sevdamın üstüne

bakır rengi saçlarım emile
düşüyor yüreğinin üstüne
tarçın kokusu siniyor yalnızlığının üstüne
ısınıyor ruhumuz
sarınca telgrafsız telleri tenine

anlaşmanın dili yoktur emile
tokmaksız geçilir yürekten yüreğe
bir kere sevince
bir kere sevince

25 Nisan 2012
ŞuLeCan