Zaman duruyor bazen.
Bir bakış geliyor aklıma.
Ânı yakalamaya çalışırken
gözlerinde yürüyorum,
zamanın ötesine.

Gecenin içinde
ansızın beliriyor bir sızı.
Bir şey dur diyor,
içimde kabaran rüzgâra.
Sakinlik istiyor karanlık,
yeniden kurulmak isteyen
bir hatıra.

Elimi koyuyorum
kalbimde açılan yere.
Artık fark ediyorum.
Dinliyorum.
Nefes alıyorum.
Ağır ama ileri,
umutla.

Gölgeler peşimde sanki,
geçmişin dar geçitlerinden.
Ama daha derinden
bir ışık sızıyor.
Diyorum ki;
Teslim ol ve izle,
uçuşunu gölgelerin…

Bir kuyudan sesler yükseliyor.
Derin.
Canlı.
İyi bir işaret bu.
Demek ki duyuyoruz hâlâ
içimizde kalan sesi.
Belki yüklü hayaller.

Peki şimdi ne olacak?
Dönülür mü köşeden?
Çocukluktan kalan
bu girdaptan,
çıkış var mı?

Dizlerimi yaklaştırıp dizlerine
baktim gözlerinin derinine.
Tutabilir miydim
içinde saklanan
o küçük ellerini?

Zaman akıyor.
Bir an yakalasak,
şu saniyede.
Yeniden doğar gibi…
Sarılıyorum gizli benliğime.
Kalbim hafifliyor.

Şimdi biliyorum,
kolay değil.
Bunca zaman sonra
hangi iz silinir?
Yine de bekliyorum.
Belki buluruz
kaybolan o yitik zamanı…

Hayal et!
Bir yol var.
Sessiz.
Yolcusunu bekliyor.
Dingin bir zamana doğru…