Selam sana savaşmak nefes almak yaşamak
Çiçekleri izlerken sanki gözlerine bakmak
Selam sana hevesim aydınlatan güneşim
Sen gelince açıyor kalbimdeki güllerim

Ulan ne güzel şiirler yazardım be adını andıkça
Sözlerim derya olurdu gözlerine baktıkça
Şimdi nerdesin
Hangi süslü yalanın pençesinde kivraniyorsun
Sokaklara bıraktım kendimi cadde cadde seni arıyorum
An an sen anıyorum
Sarı saclarinin güneşini doldursada kalbimi
Ben bu şehirde nefretinle yasiyorum

Eyy kendi hayalimde kurup kurup aşık olduğum
Eyyy saatlerle birlikte durup durup hayran kaldığım
Ben şimdi sensizligin mahpusundayim
Ben şimdi önüme açtığın o dik yamactayim
Şiirlerime mutluluk ekleyemiyorum
Sana aşk besleyemiyorum
Ölmeyi dahi beceremiyorum
Eyyy en karanlık gecenin kuytusu
Büyük kabuslarimin ayrılık korkusu
Çok yoruldu kalbim
Gözyaşlarını yağmur damlalariyla kamufle ediyorum
Ve ben her yağmurda bize ağlıyorum
İsyanlarimi Rabbime havale ediyorum
Sanada artık birşey diyemiyorum
Yine kış geldi İstanbul sokaklarına
Tuzlanin caddeleri kalabalık ama
Hani o gittiğimiz Park varya
Geçemiyorum.kiyisindan
Havaya karışmış sanki kokun