acı,
bardaktan boşanırcasına acı,
beni artık kimse çekip çıkaramaz kendimden,
bıçağı ters tuttum ben,
doğma demişti bana hastaneler,
aklımı kurutmuştum kareli bir defterde,
bir ses aramıştım bir başıma yürüdüğümde,
taşıdığım poşetin hışırtısı,
bacaklarıma değişi,
durmadan kaldırımdan taşmıştım,
kim bilir nereye gidiyordum,
ilk kez doksan sekiz yılında kovuldum,
bütün sevinçlerime kapıyı kilitledim,
sen çiçeksiz bir dal gibi, soyut ve soğuk bıraktın,
bazen rüyalarıma kapkara bir kol giriyor,
sanırım babamın beni kovduğu kol,
rüyalar, yerlerini kâbuslara bıraktılar,
başlar başlar yaşama, noktayı koymayı öğrendim,
erkenden kovulabilir mi insan cennetten?
enkaz başkaydı değil mi, moloz yığınları başka,
ne buldumsa kaybettim bu dünyada,
kimseler konuşmuyor, dudak oynaşmaları haricinde,
namludan çıktım artık, ölmeliyim artık,
acımı anlamıyor musun yüzümden?
bir gün sözüm kesilmeden nefes alabilirsem,
beraber kıralım her şeyin rengini,
diyelim ki ben yanıldım, diyelim ki sen,
ölüm gelir, araya bir şey girmeden.