Sen al canımı,
zaten bende kalanı yük yaptın.
Nefes diye taşıdığım her şey,
adını anınca ağırlaşıyor.
Yaşamak dediğin buysa
biraz fazla acı, biraz fazla yalnızlık bu.
Sen al canımı…
Çünkü kalbimde kalan yer
artık umut barındırmıyor.
Sevgi diye sakladığım ne varsa
ya suskunluğa gömüldü
ya gözyaşıyla boğuldu.
Ben seni severken
kendimden eksildim,
sen giderken
hiç durup bakmadın arkana.
Bir insan bu kadar sessiz terk edilir mi?
Bir yürek bu kadar görmezden gelinir mi?
Sen al canımı…
Zira ben bu bedende
fazla kırık, fazla yorgunum.
Geceye sığmayan ağrılarım var,
sabaha taşan pişmanlıklarım.
Kimse bilmez,
kimse anlamaz bu yangını.
Ben seni affetmeyi öğrendim belki
ama unutmayı değil.
Çünkü bazı acılar geçmez,
sadece insanı değiştirir.
Ve bazı gidişler vardır
canı bedenden değil,
umudu insandan alır.
Sen al canımı…
Bırak, geriye kalan sessizlik
adını anmadan yaşasın.



…
Sen al canımı,
çünkü artık tutunacak dalım yok.
Ne söylesem içimde kalıyor,
ne sussam acım dinmiyor.
Kalabalıklar içindeyim ama
yalnızlığım herkesten büyük.
Ben seni beklerken
zaman beni eskitti.
Saatler geçmedi,
içim çöktü.
Bir umut dedim,
bin kez kırıldım.
Bir kez dönersin sandım,
bin kez yokluğuna uyandım.
Sen al canımı…
Çünkü bu kalp
hep güçlü durmaya çalıştı,
ama en çok da geceleri yenildi.
Gülüşlerim ödünç,
suskunluğum gerçekti.
Kimse fark etmedi
kanayan yerimi.
Biliyor musun,
insan en çok sevdiği yerde
en derin yarayı alıyor.
Ve bazı acılar
bağırmaz,
sessizce öldürür insanı.
Ben senden bir mucize istemedim,
sadece kalmanı…
Ama sen gitmeyi seçtin,
ben ise enkazda yaşamayı.
Sen al canımı…
Belki o zaman
bu yorgun kalp
ilk kez dinlenir.

Sen al canımı…
Çünkü bende kalan her şey
yarım, yorgun ve kırık.
Bu acıyı taşımak
yaşamak değil artık.
Ben seni sevdim,
kendimden vazgeçecek kadar.
Sen ise gitmeyi seçtin,
ardında suskun bir enkaz bırakarak.
Bazı acılar anlatılmaz,
taşınır.
Bazı vedalar söylenmez,
insanın içine gömülür.
Ve bil ki…
Canımı alsan bile
bu kalpte bıraktığın iz
hiç silinmez.
Çünkü sen giderken
ben sadece seni değil,
kendimi de kaybettim.