0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
13
Okunma
Çamurlu yolların
çıkmaz sokağında
yorulmuşluğuna ağladım.
Çamura bulanmış ayaklarımın
penceresinden mutluluk rüzgârı esen
yağmur kokulu bu şehrin
musallasında yıkadım yarınları.
Işıklarını bilerek kapattım,
karanlığımda bulduğum beni
aydınlığında kaybetmiştim.
Şimdi…
düşlerimi kanatan gerçekleri
hiçbir soluk bırakmadan
panzehri olmayan yarının gözlerinde
hayatın nefes almışlığını sustum.
Azar azar erdim içimde beni.
Kandilleri çalınan göğüme
uğurlarken gönlümün ruhunu
açıldı kapıları
Mecnun’un bekçilik yaptığı semanın.
Bir masalın külkedisi yalnızlığı
uyuttu gözlerimi.
Dalgaların dövdüğü kıyısından
Kız Kulesi’ne bakarken Üsküdar’ın.
Serdar Özyanız
