0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
6
Okunma
Yorgunum…
Beni bende uyuyan içime bırakma vakti.
Erken bir sonun yaşanmamış
Yarınlarında sakladım bizi.
Suskunluk iğnesiyle dikili
Dilimin konuşan sessizliği.
Kırık aynalardan topladım
Yüzümde eskiyen benin iç hesaplaşmasını.
Akşam karanlıklarını bekledim
Açmak için penceremin perdesini.
Yorgunum…
Üzerime yıkılan bir aşk enkazından yeni çıktım.
İçinin parçalanmışlığına merhem bulamayan
Bir tabibin gözlerine düştü yorgunluğum.
Hayattan çok kendime yenik düştü dizlerim.
Kapısına mutluluk taşıdığım yarınlar
Uçup gitti göçmen kuş misali.
Sessizliği yeşerdi aşkın kentine.
Dudaklarında yarım türküler kaldı yarının.
Serdar Özyanız
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
