Mutluluk;
serotonin, dopamin
belki oksitosin,
endorfin salgılamaktır.

Bilime böyle dese de,
Bence asıl mutluluk,
başkasının yarasına
merhem olmaktır.

Mutluluk,
bir çiçeğin susuzluğunu
herkesten önce fark edip;
eğilip toprağına,
derman olmaktır.


Mutluluk,
adını bilmediğin
bir hayvanın,
gözlerindeki korkuyu
susturmak,
sesini yükseltmeden,
buradayım demek
cesaret vermektir.

mutluluk,
sevgilinin saçlarını okşayan,
kokusunu getiren,
günbatısı rüzgarını,
ciğerlerine çekmektir,

Mutluluk,
bir dostun,
kelimeler düğümlendiğinde
boğazına,
cümleleri çözmeye çalışmadan
yanında olmaktır.

Mutluluk,
anne babanın
gözlerinde biriken yorgunluğu,
sözlerindeki kırgınlığı,
sorularla çoğaltmadan,
varlığınla azaltmaktır.

Mutluluk,
bir çocuğun
sana seslenişinde;
tereddüt etmeden
her koşulda sevgi gösterip,
güven vermektir.

Özetle mutluluk
salt bir hormon değil,
alınan bir his değil,
verilen bir ışıktır.

Ve insan
başkalarının hayatına
İçtenlik bıraktıkça,
kendi kalbi de
ısınacaktır.

Belki de mutluluk
budur sevgilim:
bir cana
yoldaş olmaktır…