Ya Resûlallah
Ey Âdem, söyle bana,
Gönül kime verilir?
Sorma sakın bana,
Bu sır secdede çözülür.
Yüreğime odunlar dizilmiş,
Nârı canımı yakar.
Leylâ sandım aradığımı,
Meğer Mevlâ çağırır ruhumu.
Bu gelen koku nergis değil,
Rahmetin rayihasıdır.
Ruhuma sinen her nefes,
Arş’a uzanan bir izdir.
Ey Kâbe, seni görünce gözlerim,
Varlığımı terk eder ruhum.
Dil lâl olur, ben susarım,
Kalbim “Allah” diye konuşur.
Ey Muhammed, sana kavuşmaktır muradım,
Aşkın kul etti beni.
İçimde yanan bu ateş,
Eritir benliğimi.
Sensiz kimsesiz bir garibim,
Sensin gurbetim, sılam.
Ravza’na varsam, kokunu alsam,
Can bulur susuz kalan yanım.
Minbere çıkarken dayandığın hurma kütüğü,
Sana nasıl ağladıysa,
Ruhum da Ravza’ya varınca,
Hasretle secdeye kapanır.
Seni görmeden sevdi nefsim,
Her gün dünyayla imtihan.
Rabbimden tek dileğim,
Cemâline varmaktır nihayet.
Kul Eyyüp’ün duasıdır bu,
Ya Resûlallah Medine’de,
Gönlüme en yakın makam,
Sana yakın olmaktır muradım.
Eyyüp Balta