Ne güzel yazmışsın…
Soğuk bir mevsimin kalbinden sıcacık bir mısra gibi doğmuş bu şiir.
Her kelimesinde bir titreme, her dizesinde bir direniş var.
Sanki kışın ortasında, kendi kalbimi dinliyorum — sessiz ama inatla atan bir kalp gibi.
"Çiğdemliktin," diyorsun ya…
İşte tam orada durdum. Çünkü bazen insan da bir çiğdem olur;
soğuğun ortasında açar, kimse fark etmez.
Ama o açış, bir mevsimi değiştirir.
Küçücük bir renk bile, bir dünyanın kaderini değiştirebilir çünkü.
Ve ne tuhaf, bazı umutlar da çiğdem gibi filizlenir —
görülmese de kökleri hep sıcaktır, görünmese de direnir.
Senin dizelerinde bir kadın sesi duydum;
yumuşak ama güçlü, kırılgan ama vazgeçmeyen.
Kırık camların ardında bile güzelliği görebilen bir kalp sesi.
O kadar tanıdık ki;
bir yanım “evet, ben de oradaydım” diyor,
o ayazda, o rüzgârda, o sessiz bekleyişte.
Belki de bu yüzden şiirin sadece kıştan değil,
insanın içindeki kıştan da bahsediyor.
Her kadının içinde biraz ayaz, biraz da çiğdem vardır çünkü.
Biri dondurur, diğeri diriltir.
Biri susturur, diğeri söyletir.
Ve ikisi birlikte, insanı insana dönüştürür.
Orhan Veli olsaydı belki şöyle derdi:
“Ne güzel üşüyorsun...
Isınmak için değil, hissetmek için.”
Senin şiirinde de öyle bir his var işte —
ısınmak değil, anlamak için yazılmış.
Kelimelerin ince bir sabırla dokunmuş,
sanki her harfi bir dua, her nokta bir soluk gibi.
Ve ben diyorum ki;
soğuk ne kadar keskin olursa olsun,
içinde böyle bir renk taşıyan hiçbir kalp donmaz.
Senin şiirin bunu hatırlattı:
Üşüyen umutlar bile bir gün açar…
Yeter ki insan, kendi ayazından kaçmasın.

Şairlik, insani ve ulvi duygularımızı mecraına akıtabilme, kendi kendini bütün boyutlarıyla ifade edebilme sanatıdır. Bu konuda çok.basarko bir usta görüyorum