Bir Hazan vakti.
Annesini erken kaybetmiş Bedia,
Babasi yeniden evlenince
Analı kızlı bir evde
Betül ile büyümüş


çok geçmeden babada ölünce
söylememişler
Bedia’ya
Söyleyememisler

Bir gün gelecek duygusu işlemiş içine...

Biri köksüz,
Biri yapraksız


Bir evin içinde eksik büyümüş
iki ayrı çocukluk

Anne, sefkatle sevgiyle
büyütmek istesede onu da..

Bedia,babasinın
o gelmeyen tarafıyla büyümüş

Betül.ün babasıda başka yuvada..
Olsada
Umursamaz görünürdü Betül
Bahar gibi süzülürdü her gün pencereye
Kuşlara su, çiçeklerine selam verirdi her sabah

Bedia tuzla şekeri ayırır gibi
kâtibi ve de hakimi oluyordu
Içinde kurulu mahkemesinin ..

Yasca büyük olmasina rağmen
Daha genç duruyordu
Çünkü umut zamana dirençti.

Bir gün gelecek hissi, çocukluğundan kalma
Ne gerçekti ne de hayal

Kesinlik kazandırılmamis bir
Duygu ki
her gün
o gün ,bugün diyerek

Ve hiçbir gün,
o gün olmadı...

Umudu desteklemedigi zamanlarda taş kesiliyor
yaşlanmiyordu adeta

Çünkü o bu gercegin
başrolünde,
duruyordu..

Betül tüm sıcaklığı ile hayatına terapi verip
kendini mi onariyordu..

Bedia ise hayata direnip kendini mi koruyordu..