Sevgili insan bana eğilip baktığın o sabah
gözlerin gövdemden çok rengime takıldı

Ben buraya rastgele çıkmadım
rüzgar ekti beni buraya
belki bir kuş taşıdı tohumumu
ya da annem olan rüzgar,
kucağını açtı da bırakıverdi toprağa…

senin geçtiğin patikanin kenarında
sırf seni beklemek için açtım
günlerce güneş topladım..

Yağmurun en narinini istedim yüzümde

Kirılganım, biliyorum
ama unutma, sen de öylesin.
biraz sert rüzgarda savruluyoruz ikimiz de
senin kalbin neyse, benim taç yaprağım da o..

Ben konuşamam belki,
ama her sabah selam veririm eğilip
sen duymazsın ama ben günaydım derim
ve sen geçtikten sonra arkandan biraz bakakalırım…

Seninle ayni baharda açmak,
aynı gökyüzünü paylaşmak
bana göre büyük bir yakınlık.
belki seni tanımam ama…
gülümseyişini ezberledim ..

Her çiçek bir sırla açar
ve bir dua gibi döner toprağa..