Hayat bir perde, açılır usulca,
Renkler dans eder, sesler havada yankılanır.
Kimisi bir kral gibi sahnede oynar,
kimisi sadece bir gölge, uzaktan izlenir...

Kim bilir, bir gülüşle bazen başlar,
Bir kahkaha dolup taşar dört bir yana.
Ama ayrılıklardır çoğu zaman geriye kalan,
Sessizlik hüküm sürer, perde kapanınca...

Ey seyirci, bir adım geri çekil,
Sahneyi gör, ama kendini unutma içinde.
Çünkü oyunların geliri bir rüzgar gibi,
Önemli olan, bu oyunu kalbinle seyredebilmektir...

Hayata nasıl bakarsan öyle döner yüzü,
Bir aynadır o, sana hep seni gösterir.
Gülersen eğer, bir komedi olur hikayesi,
Ağlayanın yaşadığı, hayaliyle yaşadığı sahne...

Bir sahnede acı, diğerinde neşe,
Kahramanlar değişiyor, ama duygular aynı işte.
Bir güler yüzler, bir çöker hüzün,
Hayat diyor ki, bu koca bir düğüm...

Bir kral sahneye çıkar, güçlü ve despot
Ama bilmez ki, alkışlar bir gün susar.
Ve bir garip gelir ardından, yorgun ama hakikî,
Gözlerinde anlatır hayatın sessiz çığlığını...

Hangi rolü oynarsan oyna ey insan,
Unutma, bir gün iner perde, bir zaman.
O zaman ne oyun, ne alkış, ne sahne kalır,
Sadece ruhun kalır, o da sürekli ağlar...

Dünya trajedi midir? Yoksa bir komedi mi?
Hangi gözle bakıldığında ona bağlı şey.
Eğer bir gül bahçesi görüyorsan dikenlerin arasında,
O zaman anlamışsındır bu hayatın manasını...

Ama unutmamak gerekir ki, bir seyir olabilmesi için,
Kendi hikâyesine bile dışarıdan bakabilmeli insan;
Çünkü sahneye dalarsan, gelişen özün bulur kendini,
Seyirciysen bile, çözüm olmalı yüreğin sorgulamalı kendini...

Kimi zaman gözlerin dolar, seyredersin,
Kimi zaman kahkahalarla güler yüzlü, içten.
Ama unutma, bu sahne bir sınavdır,
Dünyayı seyrederken, kendini de görmektir asıl sır...

Şimdi yürüyorsun, gece karanlığında,
Ay ışığı yolunu hafifçe aydınlatıyor.
Sahne devam ediyor, ama sen seyirci,
Kalbinle izliyor, ruhunla hissediyorsun...

Her adımında bir perde daha açılır,
Yeni bir sahne, yeni bir hikaye karşına çıkar.
Bazen hüzün, bazen mutluluk dolar,
Ama sen bilirsin, bu oyun bir gün sona erer...

Ve o zaman, sahneye değil, seyirciye bakan herkes,
Kimdi gerçekten izleyen, kimdi kendini bulan?
Sadece izlemekle yetinmeyenler,
Hayatın gerçeğini hissedenler kazanırlar...
O halde, Ey seyirci! kalpten seyret bu oyunu,
Çünkü hayat bir oyundur, seyirci kalabilen kazanır...

Erol Kekeç/27.11.2024/Sancaktepe/İST