​Sen öz, kalan ne varsa üvey,
Yağmurun inişi gibi,
Berrak bir sevgidir kalbimden topraklarına karışan.
​Yoktun yanımda, kızmadım hiç,

Pazar sabahlarında gözlerim dalıp gitmedi,
Sessizce kurulmuş tek kişilik sofralarda.
Pencerenin önündeki ağaç dalında,
Eşini çağıran bir kuşun ötüşünü kıskanmadım.
Yağmura kattım gözyaşımı,
Gizlice ağladım, sesimin ufkuna varamadığı yerlerde.

​İçimde kalanların asil nedenisin,
Özümsedim yokluğuna dair her ne varsa.
Hiç gücenmedim…
Hep oradaydım aşkın son deminde,
Ömrümü bir ah’a sığdırdım da;
Ölüm sarmış vuslatın eşiğinde,
Can çekişir umutlar, feri sönmüş gözümde.

​Bir yanım sen,
Diğer yanım hasret.
Vuslatın son seferini gözlerken
Karanlığa gömüldü gün doğumları.
Kendimi koyduğun yerde bulamayınca,
Sağ yanımın sancısından güç alıp
Çaldım yüreğimden umutsuzlukları.

​Kabuk tutmayan yarama her gece tuz basarken,
Mavi hayaller ekledim her sabaha.
Susmanın çıkmaz sokağında,
Yine olduğun yerde,
Bekledim ikimizi…

​Hasan YILDIRIM