Üç gecelik muska ile
Çocuk gibi gülüyordu rüzgar
Aşk;
Söz gibi bir elemle
Yeşil tülbentli güneşe gurbet
diziyordu
gölgesinde yâr ağlarken
Tanrı
Köz gibi bir özlemle
vaktinde uyumuş sılaya
köle gibi selam vererek
Yangın çıkarıyordu suretinde
Yak!
Bir çarmıh gibi deli olmuşsa hayallerinde
Muştusunda bir divane
Öz gibi bir kalemle
Vaveyla yarasında
Şuurunda y’ağ ile
Şivesi bozuk bir bağ ile

Mum kalbinde yanarken
Feri sönmüş saçında
İçkin bir gülüş
Utangaç bir sönüş ile
Doğ!
Öykülerin karnından
vitamin sevinçler gibi kal
Hormonlu öfkelerde

Kırbaçlanan al gibi
ölüm gelinliği giyili tümseklerde
Bal gibi sözcüklerde
Arlanan adayışların harfleriyle...

Sihirle iştigalken uykumda harlanan bir yasağa öfke dizen
yara kanan
Ve ol!.../
Uyanıkken öğrenilmiş aşkın ayetinde sureti lâl...
Gezgin imgeler...