Benim ağlamaktan cümleler dizilirken boğazıma
Senin okumadan sildiğin satırlara akıttım yaşımı
Bir noktayı bile hak etmiyorken ben destanlar yazıyordum sana
Yüreğini evim bildiğim adam yakışmadı bu bitiş
Sana
Bana
Bize
Şimdi yoksun
Sen yoksun ya unutuyorum severek yaptığım herşeyi
Sabah uyanmayı gece uyumayı unuttuğum gibi
Unutuyorum herşeyi
Bak o çok sevdiğim çiçeklerime yine su vermedim
Sırf bu yüzden bir bir soluyor balkonda çiçeklerim
Ve sırf sen yoksun diye açmıyor gonca güllerim
İnsan aynı espiriye iki defa gülmezken aynı acıya senelerce ağlarmış anladım
Sensiz yetim öksüz sokak çocuğuna döndü yüreğim
Evim barkım kalmadı
Gök semanın altında Rabbime sığınmış bir serseriyim
Boğazımda yumru yumru duran sözcükler sana söylemeden kalakaldı
Silip içimden aşkın sana dair tüm izlerini gitmeye niyetliydin aslında
Yuvasız kuşlara döndüm sayende
Tüm gökyüzü benim ama hiç bir yere varamıyorum
Öylece kanat çırpıyorum uçsuz bucaksız maviliklerde
Öylesine özgür ve öylesine kimsesizlik saatlerimde
Bulutlar dokunuyor kanatlarıma masmavi vaktinde
Yüreğini evim bildiğim adam yok şimdilerde
Saat sensizliği sen geçiyor
Kalemin ağlayıp satırlara dökülmesinin tam vakti
Vuslat deminde hasret gam doluyor iliklerime
Ardım sıra geliyor yalnızlığım düşler evime
Bahçesinde sarmaşık gülleri çiçekli pencereme çöküyor gölgen
Bacasından hüzün tütüyor boylu boyunca gökyüzüne
Bir efkar ki başımda Nemrut dağından büyük
Nasıl bir sevda ki gönlümde kaldıramadığım tek yük
Gözlerimde akşamdan kalma ayyaş anılar
Dilimde bir birine dolanan cümleler
Yıkıla döküle karanlık köşelerde sızmış duygular
Her bir köşe başı tutuklu tutkulu yasaklı sevdalılar
Hayat denilen hüzün tarlasına SEVDA ektim ayrılık biçiyorum....