En içten yaşananlar değil mi
İnsanı var eden,
Canını yakan,
İnce yerinden yaralayan

Sevgi ile bağlanmak değil mi
En derinden;
Canı yanmışlığı terk edilmişliğin

Bir şekilde

Feveranı değil midir
Dilde nağme ile devinen

Yakar elbet!
Canını da yakar, hayallerini de!
Film değil bu
Acıklı bir şarkı ya da şiir;
Hiç değil!

Nefes almak kadar gerçek;
Yaşamın ta kendisi...

Yoldur çoğu zaman
Gitmek zorunda olduğumuz,
Kimi zaman kalabalığın tam ortasında;
Yalnız...

Kimi zaman
Fırtınalı gecelerde
şimşekler saplanır bedenimize
delik deşik oluruz
çaresizlik denizinde

Aradığımız ama yok saydıklarımız,
Acabalara takılıp;
Yaşamdan ertelediklerimiz
Bulutlara takılıp giderken

Biliriz aslında
Biliriz de en son biz farkına varırız
Nasılsa!

Eskiyen taşlarla birlikte,
Yaşlanan hayatın,
En son kilometresine gelindiğini

Bir şekilde!

Abdurrahman Güleç