Evet şimdi Eylül.
Hüzün yakıştırılmış bi kere Eylül’e. Oysa tam olarak yaprak dökümü bile değildir. En çok Kasım’da veda eder yapraklar dallara. Ama Eylül’de benzi solar tabiatın. İğne yapraklı ağaçların yeşilleri daha bir kök yeşile dönerken, geniş yapraklı ağaçların yaprakları hafiften sararmaya, kaldırımlar naif salkım söğüt yaprakları ile yavaştan yavaştan döşenmeye başlar. Yazın sıcak rüzgarı yerini serin sonbahar rüzgarlarına bırakmaya başlar.
Tıpkı insanoğlunun doğumdan ölüme geçip giden hayatı gibi.
Her insan Eylül’de ayrılığı hisseder yüreğinde. Ölüm gerçeğini hatırlar, kendisini doğadaki her hangi bir ağacın yerine koyar.
Güneş dahi yorgundur bu mevsimde. Toprak ananın yaz boyunca yanık bağrı çatlamıştır damar damar. Bu hazin görüntüye dayanamayan bulutların ağlaması yakındır artık.
Sayılı nefeslerin olduğu insan ömründe, ömrün sonbaharı da tıpkı tabiattaki sonbahar mevsimi gibi değilmidir?
Aşk her mevsim vardır yüreklerde. Ama sonbahar ölümün varlığını, ilkbahar ise ölümden sonra tekrar dirilişi çağrıştırır bana.
Eylül bir kıssadır insan ömründen. Hisse alabilenler için.
Kıssadan hisseyi alabilenlerden olalım inşaallah.