GÖRÜNCE...

Hiç için yandı mı?
Alevlerden koşan tavşanı görünce..
Ya yavrusunu bırakmayıp.
Kor alev olan anne kuş ölünce...

Hiç pişman oldun mu?
Kirletince denizi...
Yüzeye vuran balıkları görünce...
Ya yosunlara takılan kaplumbağa,
Kaybolan mavilikleri görünce...

Hiç aktı mı gözünde boncuklar?
Hızar sesinde küütt diye düşen ağaçları görünce...
Yuvasını bozduğun kuşlara baktın mı?
Kanadını kırdığında ..

Hiç utandın mı, kızardı mı yüzün?
Dört yanında yüzlerce araçlar...
Diğer yanda küle bulanmış yüzleri görünce ..
Umutsuz bakan gözleri ...

Dedin mi insan değilim diye....
Bulutlara uzanan gökdelenleri görünce..
Set vurup derelere, kesip suyun yolunu.
Kurumuş dalları,
Çatlamış toprağı görünce....

Ya sen, ben, biz sorduk mu kendimize?
Dost buysa düşman kime denir diye...
Neden geliyorlar akın akın, niye?
Ülkemi yakanlar kim diye..

Garip Şenol derki uyan, uyan artık...
Utan artık, utan aynadaki cisminden..
Uyanda kendine gel, gitmeden elinden...
Yeter ! de, tatlı söz çıksın dilinden.
Yada insanım deme..