Seni özledim.
En çok da sıcaklığını—
sımsıkı bir yuva gibi saran,
dört duvarın kucakladığı o güveni.
Meğer kanatların varmış;
yanındayken fark etmediğim,
uzak kalınca anladığım.
Bilmediğim ne çok şey varmış,
pişmanlıktan da ağır…
Ben seni özledim.

Gülerken yüzünün kızarmasını,
gözlerin dolana kadar bakmayı
saatlerce özledim.
Yanaklarında ıslak izler kalırdı;
tam silemezdin—
ben vardım.
Ellerim yanardı yüzünün sıcaklığında,
sen anlamsızca bakardın bana;
kalp atışlarını sayardım,
donup kalırdım öylece…
Ben seni özledim.

Deli, domlu, sivri dilli;
kulağa hoş gelmez belki
ama kimsede durmazdı
sende durduğu gibi.
Hele o çocuksu, masum yüzüne
şımarıklık ne çok yakışırdı…
Ben seni özledim.

Şimdi yalnız mıyız, kimsesiz mi—
aynı şehirde iki yabancı.
Ne çok yakınız, ne de uzağız.
Arada karşılaşırız;
gel gör ki konuşmayız.
İkimiz de aynıyız:
dilsiz, sağır.
Ne çok özledik birbirimizi,
ne çok özledik eskilerimizi.
Ah, kabul edebilsek bu hâlimizi…
Ben seni özledim.