Bir bülbül kondu
Söğüt dalına
Baktı durdu masumca
Kül rengi tüyleri
Yaktı gönlümdeki
Soğumuş külleri
Özüm bana söz geçirdi
Gönül içimde eğilip büküldü
Sanki bambu gibiydi
Söğüt dalı narindir
Çabuk kırılır
Bambu eğilip bükülür fakat kırılmaz
Kafamı gönlümü donatan bülbül
Kırılacak dallar arasında
Kırılgan kırılgan oturma
Bambulaş biraz sende
Vazgeç söğüt dalı gibi kırılıvermekten
Şimdi benim gönlüm bambu dalı
Varla-yok arası dallarım
Gizlendi senelerce
Toprak altında boğum-boğuma
Hıçkırırdı nice niceler
İşte o yüzden kimi dalları ip ince
Sert sert uzamışlar
Eğilmeler sevdadan değil
Küme küme uçup giden kuşlara selamdan
Yaprakları iki kanatlı kırlangıç
Bambu ağacı nazla uzun yıllar toprakta
Şimdi artık atakta
Eğilip büküyor rüzgar;
Sert sert göğe ağarken
Nice yılların acısına
Gönül bembeyaz ve yumuşak
Yolu sevdalara açıyor
Bambu yaprakları birer kırlangıç
Rüzgar estikçe ötüşürler
Nice yılların acısını
Yaprak yaprak büyütürler
Yakıp bütün ümitsizlikleri
çığlık çığlık söyleşirler
Durma hayat önünde...
Önünde!...
Umutsuz umutsuz
Söğüt dalında gezinme