26 nisan
Senemle buluştuk atladım gittim kesana gelibolu da çok güzel gezdik tost yedik tepede bira içtik vapura bindik bol bol güldük eğlendik.. bakınca yüzüne geçmişe gittim evet ama onunla olan geçmişe drgil kendi güzel bir daha gelemeyeceğim o yaşlara döndüm aslında.. kendimi iyi hissettim yalan değil.. insan gençlik zamanlarını çok özlüyor güzel anıların da varsa mutlu oluyorsun..20 25 yılgibi bir süre öncesi.. ama bu bugüne geldiğin de o geçen aradaki zaman çizgisinde ibre yukarı mi gitmiş aşağı mı düşmüş insanın kafası karışıyor.. akşam arkadaşına diye yola çıktık iyi karşılandı oturduk sohbet güzeldi.. gece birlikte uyuduk ama nede bisey hissedemedim sanki bi akrabam yada yakın biri gibi hicbisey hissetmedim..onu da geçtim.. veda vakti geldi çattı içimde bi tedirginlik ... ileriye yönelik düşüncem yoktu benim çünkü birbirimize verecek pek bi hayat kalmamış gibiydi zaten..o da ayrılmış ve tedirginlileri duygudan çok mantığı ağır basıyordu.. dürüstçe konuştuk ve arkadaş olarak kalmaya karar verdik nede olsa hayatımın güzel bir parçası ve herzaman da öyle kalacak..beni düşündüren konu şu.. nekadar zorlarsam ne kadar içimden gelerek birini düşünsem kendimden feragat etsem sonucu hep bu şekilde oluyor yani yıpranan taraf aslında ben oluyorum..yaş 46.. çok mu geç kalmışlık var..56 olsam mesela 46 yaşında olmak içinde neler vermezdim.. o yüzden her anın tadını çıkarmaya karar verdim sadece kendim için...