Züleyha masalları uçuşuyor mavi göklerinde senin.
Kaybolup gidiyor çok uzaklarda
Dokunmak istediğin yıldızlar; fezanın boşluğunda
Oysa biliyorsun ki Zeyda;
Değersen kaybolacak efsunu sevdaların.

...

geçirir koca kışı
OCAK başında

cemreler düşer
toprak kabarıp şişer

...

Oğlum dedim, aldım seni yanıma
Parça, parça düştün, gökten başıma
Ben ne derim şimdi, yaşlı anana
Ey oğul, vay oğul, kınalım oğul

...

Karanlıklarda
ıssız yerlerde
ağladı kadın
Gitmedi kimsenin yanına

...

Baharlara öykülendi ıssız yüreğim
ton ton çiçek açtım bir sabah vakti
ömrüme güzellikleri getirdi düşlerim
şimdi ben dünyada mutlu bir gezginim


...

Alır gözün pasını ışıl ışıl rengiyle.
Bardağın kenarında yeni doğmuş ay olur.
Dudağa götürülür bir buse ahengiyle.

Buğusunda bin ıtır zamana olur nakış.

...

Çayın rengi efsane katresi naz damlası.
Muhabbet ikliminde kalır dudakta izi.
Telkariden mülhemdir taze çayın imlası.

Çaydanlığın hayali demlikle bütünleşir.

...

Ne içten bakmıştın hatırlar mısın?
Ben de vurulmuştum seni görünce
Gönlüme akmıştın hatırlar mısın?

Utanmıştım; kılık, kıyafet bozuk

...

Adımlarım ruhumun dehlizlerinde yankılanıyordu. Suskun bir ifadenin savaşı ardından, titrek bir ses...’’ beni hatırladın mı?’’ diyordu sanki.Başımı yerden kaldırmaya kalmamış mecalimin ruhunu tırmalayan bir sesti; sonra çocuğa baktım ,gözlerimi kapattım, ardından tüm tüylerim ürperen canımın hayal perdelerinden aralanıyordu. Hatıraların eskimiş, geçmeyen canlılığını yeşeriyordu can hanem. Bir ses daha duyuldu... Bu kez ismimi duyuyordum; evet, ses biraz tanıdık bir tonda bana sesleniyordu.Kapalı gözlerimi araladım ve ufak çocuğa baktım.
Bu kez kızın elinden tutan bir el... Parmağında yanık izi. Bu oydu, evet ‘’o’’ yutkunamadığım yutkunuşum ;düğüm düğüm sıkıyordu ruhumun gırtlağını. Omzuma uzanan elini hissettim. Bir süre geçtikten sonra, son bir gayretle tuhaf bir serzenişin ardından...Başımı kaldırdım ve gözlerinde kayboldum. Dizlerimin üzerine düştü, hayatımın ince yanları ,bir pamuk ipliği gibi... Konuşamadım...
Gözlerimi açtığımda yıkık, virane duvarları çürümüş bir odada buldum kendimi. ‘’Uyandın mı amca?’’ diyen ufak, masum kız bana bakıyordu. Gözlerime tebessüm eden o minik, bir zamanlar terk edildiğim, büyük aşk yaşadığım aşkımdan olmaydı. Derinimde sızlayan ruhum, çekiliyordu parmak uçlarımdan... Ahvalsiz kalmış bir ahın peşine düşmüş ,takatsiz hatıralar, her bir yanını sarıyordu çehremin. Terk edilmişliğimin görkeminde boğulan hayat, yeniden yeşertiyordu beni...

Serdar Özyanız

...

Kimsenin anlayamadığı, anlam katamadığı hayatımda
Bazen zamana yanar sözlerim, bazende zamansızlığa..

Ah be hayat! Deniz altında var olan, bir çakıltaşıydım oysa
Ne diye savurup dururdun ki beni ordan oraya ..

...