Eyy gönül sultanı, derdim unuttum,
Dermânını sana sordum soralı !
Saatim göstermez oldu zamanı,
Ülfet kaygısıyla kurdum kuralı...


...

Dert değil sevgili yârle hem halim
Tütmez sevdaların harmanıyım ben
Ben miyim biçare zaman mı zalim
Bitmez acıların dermanıyım ben


...

Giden gitti kalan bitti neyleyim
Bir hasretti adı yoktu cihanda
Diyen gitti kalan bitti neyleyim

Yaşamaksa adı yaşamak

...

Bir bahar son buldu, kış geldi artık
Dalında kuruyan güller neylesin
Bir ömür geçipte gidiyor artık
Son bulan ömüre kullar neylesin

...

Gönlümde karakış olduktan sonra
Dinmez yüreğimde bu ince sızı
Gonca gülüm dalda solduktan sonra.

Banamı garezin; banamı kader!

...

Belli oluyor doymamışsın aşka
Dilin ayrı söyler kalemin başka
Belli oluyor doymamışsın aşka

Bırakmışsın boşluğa belli, belirsiz

...

Sığ sularda indir yelkenini,
Çık şu kamarandan, bak şu dünyaya ulan!
Ne yüzler eskitti sendeki gönül ve bendeki aşk.

Gemici der fora !

...

Aşk adamı
Döne döne sarar
..
1_şiir kadar...

...

titrek ellerimden düşmeden al bu gülleri.
hesabından düşerim yüreğimin
bir daha yaşanırsa mahşer karası duygular

...

Perdeler titriyor önce, gece olmamış herhangi bir sokak; yani benim talanım. Üşüyen kaldırım taşlarından ansızın bir elinde hançerle, tanımadığım biri çıkıyor, karanlık perdeleri titretiyor, sonra ince bir kan sızıntısını taşıyorum ellerimle.
Al sana ölüm.
Esrar çekmiş yalnızlık gibi geceyi koynumda taşıyan korku, alışmadık bir anda bitiveren yazı tura oyunu artık, al sana ölüm. Firar etmiş, ardımdan gece yatısına gelen azılı bir aşktır şimdi Perdeyi titreten, bütün yollar tutulur, çocuk sesi boğazıma yapışır, yerden toplayabildiğim sadece gözyaşı, ulaşamadığım unutamamak, al sana ölüm. Zora sokma kendini deyiverirsin bir anda, tam da ölmeye müsait bir akşamdır şimdi; al sana ölüm… Hatta gerçekten bir oyunun var olup olmadığı hakkında sınırsız bir kuşku var içimde…
İlk defa yaşama isteği güç geliyor bana. Yalansız olduğum anları anlatırken, şehrimin varoşlarında mekan tanımaz yüzleri nasıl ifade edebileceğimi bilmiyorum. Nereye dönsem yeryüzünü ardımda bırakarak ilk defa ben olduğumu hatırlıyorum artık… Ama neye yarar, gidiyorum ağırca. Dört beş satıra sığan hayatımı, yarım bıraktığım onlarca hikayemi, kuru bir ekmeğe muhtaç olmama rağmen, buruşturup çöpe attığım özümü anlatmalıyım bu nedenle.
Çelişkinin kara örtüsü, dünden arta kalan günün ilk ışıklarını söndürüyor ve yaşam bana tutsaklığımı geri getiriyor.

...