Suskunluklarım çığ gibi büyüyor içimde
Kelimeler düğümlenirken boğazım da
Hıçkırıklarım iki damla gözyaşında boğuluyor..!
Susmak ilaç olmazmış ciğerpare yaralara

...

Gözümden yaşlar akmaya başladı.
"Suçlu benim" dedim hakim bey, ses etmedim;
Yaşadıklarım ağır geldi, altında ezildim.

​Ne zaman ayağa kalkacak olursam,

...

Bebeklerin masumiyetini öldürmeyelim
Bebeklerde hiç bir eğitim terbiye ve kültürü almamış insan yavrusuna çocuk denir
Çocukların masumiyetini öldürmeyelim
Her insan aldığı eğitim terbiye yetiştiği çevre ve kültürü icabı değişse de doğuşundan getirdiği insanın doğasında var olan bir masumiyeti vardır
İnsanların dağasın da var olup kalan masumiyeti öldürmeyelim

...

Bedenim temiz koyup rûhuma sen tecâvüz ettin!

Yükselirdi canda yastık gibi pembe, mâvi dağlar
O Hayâl, Umut denen dağları bende dümdüz ettin


...

...

Kalemleriyle geleceği yazacaklardı.
Şimdi kalemler kırık, defterler boş,
Adları taşlara kazındı, mezarlara kondu.

Ey dünya, gördün mü?

...

Masumiyetin
müzesi
olmaz
koğuşu
olur

...

...

Oyun oynamayı özlemiş sevgilimin çocuk kalbi.
Bırakın hayatımı alt üst etsin.
Dokunmasın kimse dağınıklığıma.
Koştursun yaralarımın üzerinde hoyratça.

...

Hatırlıyor musun, nasıl da herkese inanır, her uzanan eli sığınılacak bir liman sanırdın? Her sahte gülüşü kalbine mühür gibi basar, kimsenin kötülük yapabileceğine ihtimal bile vermezdin. "Hayır" demeyi bilemezdin sen; çünkü dünyadaki herkesi kendin gibi merhametli, herkesi kendin gibi vicdanlı sanacak kadar saftın. Şimdi gel ve bak şu gözlerime; o pırıltıların yerini hangi karanlık kuyuların aldığını, o çocuksu neşenin yerini hangi sönmek bilmeyen yangınların devraldığını gör.

Bize kıydılar küçük yanım, bizi en savunmasız yerimizden, o açık bir yara gibi duran kocaman kalbimizden vurdular. Sen "insanlık bende kalsın" diye her yutkunduğunda, onlar senin asaletini acizlik, o vakur sessizliğini ise üzerine basıp geçilecek bir basamak bildiler. İyiliğinin bedelini, seni her gün biraz daha derin bir kimsesizliğe mahkûm ederek ödettiler. Çiçek açmak için uzandığın her dalı, seni altında bırakıp nefessiz koymak için kendi elleriyle kırdılar. Bak, artık uykular bile bize düşman. Sen o huzurlu rüyaların hayalini kurarken, ben burada gözyaşlarımı ruhumun çatlaklarından içeri akıtarak sabahı zor ediyorum. İnsanların yüzündeki o maskeler bir bir düştükçe, senin o maskesiz, o apaçık ve tertemiz halini özlemekten ciğerim yanıyor.


...