Hatır bilmeyenlerden uzaklaşmak,
insanlardan kaçmak değildir;
değer görmeyen yerde eksilen,
çoğu zaman insanın kendi değeridir.
Bazen kendini korumak,
bir adım geri çekilip mesafe koyabilmektir.

Kıymet bilmeyen gönüllerde
fedakârlıklarla örülen emekler ziyan olur.
Yer bulamadığın yüreklerde söner ışığın,
samimiyetin karşılıksız kalır.
İyi niyetin anlaşılmaz,
gönülden uzanan elin yorulur;
zaman geçtikçe ağırlaşır yükün,
yorgun düşer duyguların.

Oysa içten bir vefa,
küçücük bir teşekkür bile
gönüllerde baharlar açtırır.
Değer vermeyi bilen kalpler,
mutluluğun kapılarını aralar.

Ama bazıları vardır ki
ne sevgiyi taşır içinde,
ne de kendisine sunulan değerin farkına varır.
İşte o vakitlerde erdem,
ısrarla kalmaya çalışmak değil;
sessizce uzaklaşabilmektir.

Çünkü her veda öfkeden doğmaz;
bazı vedaların ardında
yalnızca insanın kendine duyduğu saygı vardır.

Ve bazen en büyük huzur,
anlaşılmadığın yerlerden incinmeden ayrılmak,
değerinin bilinmediği kapıları
sessizce kapatabilmek,
ardına bakmadan yürüyebilmek
ve yoluna gönül rahatlığıyla devam edebilmektir.
mesakin-06/06/2026