Ateşin rengiyle yanıyor üzerimde.
Kırmızıya bulanmış bulutlar
Her patlamada kalbimin içine düşüyor.

Kırık bir pencerenin ardında

...

Göz kapaklarını masaya serdi
Gece boyunca gördüğü rüyaları
Bir mendile sarıp koydu yanına

...

Bir varmış, bir yokmuş…
Güneşin her sabah biraz fazla parladığı
rüzgârın çocuk kahkahası gibi estiği
sıcacık bir diyar varmış.

...

Yalnızlık şarkıları sustu, terk ederken bıraktı sesimin buğusunu.
Bir gemi rota kırmış şimdi, açık denizlerde dönüyor yavaşça yolu,
Karanlığın içinde beliren o eller…
“Yakala” diye uzanıyor hâlâ sana doğru.


...

Eski hatıralar ve sancılı bir kadının içsiz çığlıklarım.
Kör olmaya niyetsiz vurgun,
Ebedi ölümü bekler bir sarnıç.
Kuşların dinmez fırtınaları,
Ve kalbine yenik aşığı.

...

Tahtadan ibaret sanmayın onu
Zikirle dolmaktır yemek masası
Bir araya toplar en güzel yanı
Aile olmaktır yemek masası

...

ben,ki gözlerinde esir kaldım
___omuzlarımda  senli rüzgârlarım
sen diyerek  dokunduğum  ay,ım
sen diyerek sevdiğim  yıldızım
sen diyerek güneştir koynuma aldığım

...

Salanan ağaçlardan sararıp dökülen yapraklar,
Eşliğinde aldırmadan gamı kederi kuşlar misali,
Çığlık çığlığa sevinçlere kanat çırpardık seninle...



...

Göğün nabzı yavaşladı, güneş tutuldu içerde.
Bir vefakâr insan vardı o evde,
Kendi yüreğinin gölgesinde üşüyen,
Ama üşüdükçe daha çok sarılan hayallerine...


...

Beklemek, bir eylem değil, bir oluş biçimi. Sanki bedenin her hücresi, gelecekteki bir ana doğru gerilmiş bir yay gibi. Önümdeki soğumuş kahve fincanı, bu bekleme halinin en dürüst kanıtı. Tıpkı fincanın içindeki buharın yitip gitmesi gibi, her saniye, umudun sıcaklığından bir parça eksiliyor. Ama yine de gitmiyorum.
Çünkü bekleyenler, bilirler ki, asıl mesele gelip gelmeyecekleri değil; asıl mesele, sen oradan kalktığında o ihtimalin de kalkıp gitmesidir. Bu yüzden, gölgemi duvardan ayırmadan oturuyorum. Gözlerim kapıya değil, kapının eşiğine takılı.
Beklemek, aynı zamanda bir tür hatırlama biçimidir. O bekleme süresince, zihin, gelmesini beklediğin kişinin tüm küçük ayrıntılarını tekrar tekrar inşa eder. Sesinin tonu, yüzündeki o anlık şaşkınlık ifadesi, elinin dokunuşu. Ve sen, bu parçaları bir araya getirirken, beklediğin kişinin aslında her an seninle olduğunu fark edersin.
Masa boş, fincan soğuk, ama sen her an daha da gerçeksin. Ve ben, bu boş masanın başında, tüm bu gerçekliği kabul ederek bekliyorum. Çünkü burası, zamanın durduğu ve tüm dünyanın sadece bir ihtimalden ibaret olduğu yer.


...