Olumlu ve coşkuluysanız, insanlar sizinle zaman geçirmek ister. Jeff Keller [Paylaş]
E-mail: Şifre: Facebook ile bağlan Üye ol | Şifremi Unuttum
Türkiye Şiir Platformu
ANASAYFA ŞİİRLER Edebiyat Defteri YAZILAR Edebiyat Defteri FORUM Edebiyat Defteri ETKİNLİKLER Edebiyat Defteri NEDİR? Edebiyat Defteri Kitap KİTAP  Edebiyat Defteri Tv TİVİ Edebiyat Defteri Sesli Şiirler MÜZİK Edebiyat Defteri BLOG Edebiyat Defteri Atölyeler ATÖLYE  Edebiyat Defteri BİCÜMLE Edebiyat Defteri ARAMA Edebiyat Defteri İLETİŞİM



Kitap Ara:
Kitap Kişi
Edebiyatdefteri.com'da
161.648 kitap, 63.042 kişi ve 8.098 yayınevi
bilgileri yer almaktadır.
Görüşler

Kitap: Mars Yıllıkları
Görüş bildiren:Ultimir
13.4.2019 09:54:27
~ 0 puan
Güzel bir kitap fakat ilk üç bölüm birbiri ile bağlantılıyken bir zaman sonra birbirlerinden bağımsız bölümler olarak devam ediyor. Üstelik papaz bölümü Ray Bradbury'nin "Resimli Adam" adlı kitabından bire bir alıntı

Kitap: Kavim
Görüş bildiren:Emine Yavuz
26.3.2019 20:20:52
~ 0 puan
Heyecanla okuduğum romanlardan biri. Mukemmel bir anlatım. Yazarımızın kalemine ve yüreğine sağlık.

Kitap: Bir Tek Ben miyim Böyle Yaşayan? 1. Cilt
Görüş bildiren:F.A.
14.3.2019 14:44:38
~ 0 puan
Sabahın dört buçuğunda bir apartman dairesinde jaluzinin aralıklarından sadece bir çiçek kadar harikulade ve sessiz karanlık geceye bakarken kısık radyodan Haydn dinlemek mest edici. yanında bir içki, elbette, bir sigara, ve gürül gürül yanan bir soba, gürül gürül yanan bir haydn. milyonların yaşadığı kentte belki otuz beş kişi vardır senin dinlediğin gibi dinleyen, duvara bakarak, sessizce sigara içerek, hiçbir şeyden nefret etmeyerek, hiçbir şey istemeyerek. Cıvamsı mevcudiyetinle ölü bir adamın müziğini dinliyorsun, sabahın dört buçuğunda.

Kitap: Zen Kaçıkları
Görüş bildiren:F.A.
14.3.2019 13:27:25
~ 0 puan
Tek başımaydım ateşin başında, doğudan ağaran bir gök. "Amma içmişim," dedim. "Uyanın! Haydi uyanın!" diye haykırdım. "Haydi, horozlar ötmeden! Lamı cimi yok! Haydi kızlar kadınlar! Afişteler! Kancıklar! Pezevenkler, hıyarlar! Koşun!" Sonra birden insanların acınasılığına dair son kerte yoğun bir duyguya kapıldım; kim olursa olsunlar, yüzleri, acıyla büzülen ağızları, kişilikleri, neşeli görünmeye çalışmaları, ufak tefek huysuzlukları, başarısızlıkları, hemen unutuluveren soğuk, hava cıva nükteleri: Ah, ne diye, ne diye? Biliyordum sessizliğin sesinin her yeri örttüğünü, heryerde herşeyin sessizlik olduğunu. Ya birden uyansak da, bu ve şu dediğimiz şeylerin aslında bu ve şu olmadığını bir görüversek? Yalpalayarak tepeye koştum, kuşlar selamladı beni, yerde birbirlerine sokulmuş yatanlara baktım. Bu saçma yerküre serüvenine benimle birlikte kök salan bütün bu tuhaf hayaletler de kimdi? Peki ben kimdim?

Kitap: Ekmek Arası
Görüş bildiren:F.A.
14.3.2019 12:47:47
~ 0 puan
Karyolama oturup kendime bir içki koydum. Kapımı açık bırakmıştım. Şehrin gürültüsüyle beraber ay ışığı sızıyordu odama: müzik dolapları, otomobiller, küfürler, köpek havlamaları, radyolar... Hep beraberdik. Aynı *ok çukurunun içindeydik hepimiz. Kaçış yoktu. Zamanı geldiğinde sifonumuz çekilecekti.