.
Kârdır şu caddelerin izinde kaybolmak
Sabır duaları ile yontulmak kârdır
Acımasız akşamlarım vardır
Sebebsizliğin güzüyle savrulan
...
Devamını oku »
öyle şeyler yazmak isterdimki senin için, yazdıklarımı okuduğun zaman kalbin titretmeliydi ,görmeni isterdim bendeki şair olma heycanımı ! her satırında her hecesinde sen ve ben kokmalıydı harfler şiirim olmalıydın ve buram buram tūtmeliydi kokum burnunda.Öyle bir özlemeliydinki beni, ben olmayınca yanında bir daha hiç gelmeyecekmişim gibi yanmalıydı kūçūcūk kalbin yokluğumda. Kader koyunca acıyı sineme usülsüzce ,bu sahte dūnyanın sırtıma verdiği taşıdığım onca yūkūn ağırlığını,acılarını, yorgunluklarını işten eve dönünce gözlerine bakınca atmalıydım üzerimden ama olmadı , sana her sarıldığımda gözlerim yaşarmalıydı ama olmadı.Yokluğundaki varlığınla bu kifayetsiz kalan duygularımı ak kağıtlara döktūğūmde okuyup solmalıydın ama olmadı ve yargısızca sevmeliydin beni baharın yazı sevdiği gibi ama olmadı ne bahar geldi ne yaz kışta kaldı tüm duygular...
...
Devamını oku »
öyle şeyler yazmak isterdimki sana, yazdıklarımı okuduğun zaman kalbimi görmeni ve her satırında her hecesinde ben kokmalıydım, buram buram tūtmeliydim burnunda, öyle bir özlemle özlemeliydin ki beni, ben olmayınca yanında bir daha hiç gelmeyecekmişim gibi yanmalıydı kūçūcūk kalbin ateşimle ve aksam olunca sahte dūnyanın sırtıma verdiği taşıdığım onca yūkūn ağırlığını acılarını, yorgunluğumu atmalıydım gözlerine bakınca , sana her sarıldığımda gözlerim yaşarmalıydı, varlığınla bu kifayetsiz kalan duygularımı ak kağıtlara döktūğūmde okuyup solmalıydın ve yargısızca sevmeliydin beni baharın yazı sonbaharın kışı sevdiği gibi...Ayhan Ulu 2016
...
Devamını oku »
ilk zamanlar bir telaştır;
sesler yükselir, kalp acele eder,
dokunuşlar yangın gibidir
ve her söz biraz fazla söylenir.
...
Devamını oku »
Aklıma geldi bu cümle
Hayat sadece iki kelime
Hoş geldin,güle güle
Şimdi beni dinle
...
Devamını oku »
Yoktu mazilerden ,
Sonsuz şehri uyutan yıldızlar,
Ve aralardan kaybolur,
Tutar bilmez bir zaman,
Sözlerini bilmez koca asırlık mazi.
...
Devamını oku »
bir kaldırım taşının kalbinde açan ince bir eğrelti.
Avrupa sabahı.
Tramvay çanları sufi zikir gibi çoğalıyor,
metal nefes alıp veriyor.
...
Devamını oku »
Bedeninde
Sözlerin kadar
Soğuk nefes alıyor
Kilitlenip duruyor
...
Devamını oku »
Ezcümle çok zorlamayın kelimeler bir düğümden ibaret başkalarının düğümlediğini sen açamazsın...
Beceremedik her zamanki gibi...
[/ikiyanayasla]
...
Devamını oku »
Oysa o koridorlar öğretir insana; bazı acıların takvimi yoktur. Duvarlar beyazdır ama umut karanlıkta kalır. Saatler ilerlemez, zaman yürümüyor sanırsın. Oturursun, beklersin, susarsın… Çünkü kelimeler orada işe yaramaz. Beklemek, insanın içinden bir parça kopara kopara geçen bir sınavdır.
Özlediğin insanı rüyanda görmek, dışarıdan bakana tesellidir. Ama çaresi olmayanlar bilir; o rüyalar ilaç değil, yarayı kaşımaktır. Uyanırsın… Kalbin hâlâ onun adını sayıklarken, odanın sessizliği yüzüne tokat gibi çarpar. Bir an gerçek sandığın şeyin hayal olduğunu fark ettiğinde, içindeki boşluk daha da büyür. Rüyada kavuşmak, uyanınca bir kez daha kaybetmektir.
Hayatın çok da ciddiye alınacak bir yer olmadığını, en ağır şekilde öğrenirsin. Planlar, yarınlar, sözler… Hepsi bir hastane koridorunda anlamını yitirir. Orada kimse güçlü değildir. Kimse “ben dayanırım” diyemez. Orada sadece çaresizlik vardır. Ve çaresizlik, insanın dizlerini değil, ruhunu çökerterek çöker.
Bazı uyanışlar vardır; güne değil, kayba açılır gözlerin. Nefes alırsın ama yaşadığını hissetmezsin. İçinden gelen hıçkırıklar boğazına düğümlenir, sessiz kalamazsın. Ağlarsın… Hıçkıra hıçkıra. Çünkü gözyaşı o an tek dildir. Kimseye anlatamadığını, kalbin kendince dışarı akıtır.
İnsan o acıyla değişir. Gülerken bile bir yanı eksik kalır. Kalabalıkların içinde yalnız olmayı öğrenir. Herkes “geçecek” der ama sen bilirsin; bazı acılar geçmez, sadece sen onlarla yaşamayı öğrenirsin. Taşımayı öğrenirsin ama alışamazsın.
...
Devamını oku »
