bir kaldırım taşının kalbinde açan ince bir eğrelti.
Avrupa sabahı.
Tramvay çanları sufi zikir gibi çoğalıyor,
metal nefes alıp veriyor.


...

Bedeninde
Sözlerin kadar
Soğuk nefes alıyor
Kilitlenip duruyor

...

Ezcümle çok zorlamayın kelimeler bir düğümden ibaret başkalarının düğümlediğini sen açamazsın...

Beceremedik her zamanki gibi...
[/ikiyanayasla]


...

Oysa o koridorlar öğretir insana; bazı acıların takvimi yoktur. Duvarlar beyazdır ama umut karanlıkta kalır. Saatler ilerlemez, zaman yürümüyor sanırsın. Oturursun, beklersin, susarsın… Çünkü kelimeler orada işe yaramaz. Beklemek, insanın içinden bir parça kopara kopara geçen bir sınavdır.
Özlediğin insanı rüyanda görmek, dışarıdan bakana tesellidir. Ama çaresi olmayanlar bilir; o rüyalar ilaç değil, yarayı kaşımaktır. Uyanırsın… Kalbin hâlâ onun adını sayıklarken, odanın sessizliği yüzüne tokat gibi çarpar. Bir an gerçek sandığın şeyin hayal olduğunu fark ettiğinde, içindeki boşluk daha da büyür. Rüyada kavuşmak, uyanınca bir kez daha kaybetmektir.
Hayatın çok da ciddiye alınacak bir yer olmadığını, en ağır şekilde öğrenirsin. Planlar, yarınlar, sözler… Hepsi bir hastane koridorunda anlamını yitirir. Orada kimse güçlü değildir. Kimse “ben dayanırım” diyemez. Orada sadece çaresizlik vardır. Ve çaresizlik, insanın dizlerini değil, ruhunu çökerterek çöker.
Bazı uyanışlar vardır; güne değil, kayba açılır gözlerin. Nefes alırsın ama yaşadığını hissetmezsin. İçinden gelen hıçkırıklar boğazına düğümlenir, sessiz kalamazsın. Ağlarsın… Hıçkıra hıçkıra. Çünkü gözyaşı o an tek dildir. Kimseye anlatamadığını, kalbin kendince dışarı akıtır.
İnsan o acıyla değişir. Gülerken bile bir yanı eksik kalır. Kalabalıkların içinde yalnız olmayı öğrenir. Herkes “geçecek” der ama sen bilirsin; bazı acılar geçmez, sadece sen onlarla yaşamayı öğrenirsin. Taşımayı öğrenirsin ama alışamazsın.

...

umurumda olmayan
her şey. yolunda Müzeyyen
kapıldım hiç var olmayan bir güne

...

hür irademden çıkmadığı bir toplumda
ben cennahsızım.

Bu toplumda
bizzat eşref-i mahlûkatım.**

...

Sayfa sayfa dökülürsün sessizce.
Çözüldükçe yazıdaki izlerden,
Hece hece sökülürsün sessizce.

Bir dert vardır yüreğinde yeiste,

...

Kapı oymak, yama kilidine uymak
Ayak bağını unuttuğunda koşar
Zümrüdü parlamakta ağaçların
Güneş yelpaze, gölgeye havadar


...

İnsanların utanıp sıkıldığı, ellerini dahi tutmadığı o an;
Biri bir kelime eder diye düşünüp durduğu,
Bakmaya dahi çekinir, göz göze gelemezdi her an.

Şimdi bakıyorsun, sokaklar çöplük olmuş;

...

Dizlerim çenesine değen bir sessizlikte
Tıka basa dolu bir vedanın
Zorlanarak çekilen fermuarında susum
Tek bir sözümün gölge kırar düşüncesiyle
Susturulmuşum

...